~TrY To bE Me~

Title  :  ~Stupid (Cupid)-Question ~

Auther : Millet

Pairing : Won♥Hae || Kyu♥Hyuk 

✝

แดดอ่อนๆยามเช้าของวันอาทิตย์ เริ่มสาดส่องลงมา ไม่นานนักน้ำเจิ่งนองที่ขังตัวอยู่ตามช่องว่างระหว่างอิฐตัวหนอนที่ปูเป็นทางเดินทอดยาวไปจนถึงหน้าโบสถ์ ก็ค่อยๆระเหยไปในอากาศอย่างช้าๆ จนเหือดแห้งไปในที่สุด ถึงกระนั้นฝนห่าใหญ่ที่กระหน่ำลงมาตั้งแต่เย็นวาน ก็ยังทิ้งไอเย็นชื้นไว้เนืองๆ ท่ามกลางแดดอุ่นแต่แฝงด้วยความเย็นบางเบา อากาศวันนี้ถือว่าไม่เลวนัก ~

คนตัวสูงจอดรถไว้อีกฟากของถนน ไม่ลืมที่จะหยิบไบเบิลเล่มหนาติดมือออกมาด้วย เป็นปกติเสียแล้วที่เช้าวันอาทิตย์แบบนี้จะต้องมาที่นี่เป็นประจำ ทั้งที่ก่อนหน้า โบสถ์ใหญ่ใกล้บ้านต่างหากคือที่หมาย

โบสถ์เล็กๆห่างไกลจากเขตเมือง ต้องใช้เวลาขับรถนานพอดูกว่าจะดั้นด้นมาถึงได้ ถ้ามองขึ้นไปเหนือหลังคาแล้วไม่เห็นไม้กางเขนปักเด่นอยู่ จะมีใครรู้กันว่านี่คือศาสนสถาน มองยังไงก็เป็นแค่บ้านเก่าๆหลังหนึ่งเท่านั้น  ความสงบ~   คือจุดประสงค์ของโบสถ์เล็กๆนี้สินะ

ซีวอนหยุดยืนอยู่ข้างหน้าประตูโบสถ์ ก้มสำรวจตัวเอง เสื้อเชิตสีขาวสะอาดตาถูกมือแกร่งจับยัดลงไปในกางเกงสแลคสีน้ำตาลเข้มจนเรียบร้อยดีอีกครั้ง อันที่จริงมาที่นี่ก็เจอแต่คนแต่งตัวสบายๆกันหมด แต่เขาชินเสียแล้วกับการแต่งตัวแบบนี้ สมัยก่อนตอนที่ไปโบสถ์ใกล้บ้านก็ไม่เคยแต่งตัวแบบสบายซักเท่าไหร่

รองเท้าหนังสีน้ำตาลย่ำลงบนอีกฝั่งหนึ่งของประตู หลังจากมือแกร่งผลักเพียงเบาๆ  ผู้คนบางตาเช่นทุกครั้ง  และแน่นอน  เก้าอี้ตัวยาวแถวหน้าสุด เด็กหนุ่มผมสีทองผู้เป็นเจ้าของเรียวหน้าหวาน  นั่งประจำที่อยู่เหมือนคราวที่แล้วมา 

เป็นประจำ~

“มาเช้าจังนะครับ”   ปากหยักเอื้อนเอ่ยทักก่อนเช่นทุกครั้ง  

เด็กหนุ่มผมทองทำเพียงแค่ขยับไปทางซ้ายขึ้นอีกนิด และส่งยิ้มหวานปนเศร้าให้ร่างสูงที่นั่งลงข้างๆ

                  ……………………………..~Stupid (Cupid)-Question ~…………………………

♫

ร้านกาแฟยามสายวันอาทิตย์หน้ามหาวิทยาลัยชื่อดัง ไม่ได้คลาคล่ำไปด้วยนักศึกษามากหน้าหลายตาเหมือนเช่นวันธรรมดา  หยดน้ำที่เกาะพราวอยู่ด้านนอกผนังกระจกที่ยังไม่ได้ถูกเช็ดออกสร้างสีขุ่นมั่วยามร่างบางที่กำลังยกแก้วคาปูชิโนร้อนขึ้นจรดริมฝีปากเหลือบมองทัศนียภาพด้านนอก

แต่เพียงไม่นานนักภาพถนนที่โล่งผิดปกติตรงหน้าแจ่มชัดขึ้นเมื่อฝ้ากระจกสี่ขุ่นถูกกำจัดออกไป พนักงานตัวเล็กกำลังกุลีกุจอเช็ดหยดน้ำที่กำลังแห้งเหือดแต่ทิ้งคราบไว้ให้รู้ว่าเมื่อคืนคงไม่ใช่แค่ฝนห่าเล็กๆเพียงเท่านั้น

ฝนตกหนักไปทั่วทั้งโซล~

กาแฟพร่องลงไปเหลือแค่ครึ่งแก้ว ฟองนุ่มอุ่นๆกับรสฝาดขมนิดๆ เหมาะกับเช้าวันอาทิตย์แสนสบายนี่เสียจริง  ฮยอกแจจิ้มแซนวิสชิ้นเล็กเข้าปาก หยิบไอแพดขึ้นมาดู นิ้วเรียวแตะเพียงเบาๆ ลงบนแอพลีเคชั่นยอดฮิตอย่าง Twitter เพียงเสี้ยววินาที หน้าไทม์ไลน์ก็ปรากฎข้อความต่างๆของคนตื่นเช้า ลากนิ้วเลื่อนดูไปเรื่อยเปื่อย  เอ๊ะ มีคนเมนชั่นหาเขาด้วย

GaemGyu  @AllRiseSilver  ตื่นยัง? ☻

3 hours ago via Echofon in reply to AllRiseSilver

AllRiseSilver  @GaemGyu  ตื่นเป็นชาติแล้ว :(

Now via twitter for ipad in reply to Gaemgyu

คำถามที่ถูกถามบ่อยที่สุดเท่าที่ฮยอกแจเคยเจอมาตั้งแต่ลองเล่นทวิตเตอร์อะไรนี่  ไม่ค่อยเข้าใจหรอกว่าคนถามจะอยากรู้เวลาตื่นของเขาไปทำไม หรือถ้าไม่ถามเรื่องนี้ ก็คงไม่พ้น กินข้าวหรือยัง นอนหรือยัง กิจวัตรประจำวันมันน่าสนใจตรงไหน  แต่ฮยอกแจก็ไม่เคยอยากจะรู้จริงๆหรอกนะ เมื่อถามมาก็ตอบไป แค่นั้น

“ตื่นเป็นชาติแล้ว แล้วทำไมเพิ่งมา”

“ เฮ้ย…. ”  ฮยอกแจเกือบสำลักกาแฟ เมื่อโดนคนแปลกหน้าผลักเข้าที่หัว  ถึงแม้มันจะเบามือก็เถอะ มาแกล้งแบบไม่ให้รู้ตัวก่อนแบบนี้ใช้ได้ทีไหนกัน

“ทำไมต้องแกล้งด้วย”  ตาเรียวช้อนขึ้นไปมองคนตัวสูงที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างตัว ไม่ได้รู้สึกผิดเลยสินะ ไม่เคยจริงๆ

“แหย่เล่นแค่นี้ ทำเป็นโกรธ เถิบดิ๊ นั่งด้วย” 

โซฟาหนานุ่มที่ฮยอกแจครอบครองอยู่นั้นกว้างอยู่ก็จริง แต่ถ้าจะมีอีกคนแทรกตัวลงมาอีกเห็นทีจะดูแออัดยัดเยียดเกินไป 

“ไปนั่งฝั่งโน้นไม่ได้หรือไง”

“อยากนั่งฝั่งนี้  มันมองเห็นวิวข้างนอก เถิบไป เร็วสิ”

“งั้นก็นั่งไปคนเดียว” ฮยอกแจไม่อยากนั่งเบียดกับคนตัวสูงอยู่แล้ว อยากชมวิวที่มี่แต่ถนนโล่งๆนักก็ตามใจ ไอ้คนบ้า !

“ไม่ให้ไป”  มือเรียวคว้าเอวร่างบางที่กำลังลุกออกไปนั่งอีกฝั่งไว้ทัน กดไหล่เชิงบังคับให้กลับไปนั่งที่เดิม   ฮยอกแจฟึดฟัด แต่พอเห็นคนเริ่มหันมามองก็ยอมกลับไปนั่งที่เดิมอย่างขัดใจ

“กินแค่นี้อิ่มหรอ เอาโทสต์อีกอันมั๊ย”

“อิ่ม”   ไม่ได้สนใจคนถาม นิ้วเรียวยังคงจิ้มไปบนไอแพด จริงๆก็ไม่มีอะไรน่าสนใจนักหรอก ในทวิตเตอร์ก็มีแต่พี่ซีวอน ญาติสุดหล่อของฮยอกแจที่ทวิตมาถามว่าไปโบสถ์หรือเปล่า วันนี้ฮยอกแจกะจะมาหาหนังสือที่ต้องทำรายงานในห้องสมุดพอดี เลยรีบตอบกลับไปว่า วันอาทิตย์หน้าจะไปก็แล้วกัน

“ตื่นเช้าเลยง่วงหรอ  ดูทำหน้า”  คยูฮยอนยังไม่หยุดแกล้ง ยังคงเอานิ้วจิ้มลงไปบนแก้มของฮยอกแจย้ำๆ จนฮยอกแจสุดจะทน หันขวับมาส่งสายตาเข้มใส่ ปากบางเหมือนจะขยับพูดอะไรบางอย่าง แต่ยั้งไว้ ได้ยินแต่เสียงจิ๊ปากเบาๆ แทน

คยูฮยอนอมยิ้มขบขันกับคนตรงหน้า แกล้งฮยอกแจนี่น่าสนุกว่าใคร บางทีก็เหมือนจะฮึดสู้ แต่ในบางเวลาก็ยอมจนเหมือนเด็กว่าง่ายไม่มีผิด แต่ลึกๆแล้วคยูฮยอนรู้ดีว่า ฮยอกแจ ดื้อที่สุด

“อิ่มแล้วก็ไปเลยมั๊ย ห้องสมุดเปิดแล้วล่ะ”

“กลัวจะหาไม่เจอจัง”  เรื่องที่ฮยอกแจนอนคิดทั้งคืน ฮยอกแจกังวลเป็นพิเศษเพราะวิชานี้ยากที่สุด เขาไม่ค่อยถนัดวิชาแบบนี้ เลยไม่มั่นใจว่ารายงานจะออกมาดีหรือเปล่า

“มากับใคร รู้ซะบ้างสิ”  ฮยอกแจรู้ดีกว่าคนข้างตัวหัวดีขนาดไหน ผลการเรียนยอดเยี่ยมติดอันดับต้นๆของคลาสต้องมีชื่อคยูฮยอนอยู่ทุกครั้ง ถึงจะขัดใจที่โดนแกล้งแต่ก็ต้องยอมรับว่านี่คือที่พึ่งที่ดีที่สุดของเขาในตอนนี้  ไอ้ขี้แกล้งคยูฮยอน

                   ……………………………..~Stupid (Cupid)-Question ~…………………………

✝

ไบเบิลเล่มหนาถูกปิดลง ท่ามกลางเสียงพูดคุยที่เริ่มดังขึ้นของผู้คนในโบสถ์  หลายคนเริ่มทยอยเดินออก พิธีในโบสถ์เพิ่งจะเสร็จ

“วันนี้กลับยังไงหรอครับ”    ซีวอนชิงถามก่อนที่ร่างเล็กจะหยิบกระเป๋าเป้ข้างตัวเดินออกไปบ้าง

“ซับเวย์ครับ”  คำตอบสั้นๆที่ได้ยินเสมอ ถูกเปล่งออกมาพร้อมรอยยิ้มบาง

“ข้างนอกฝนตกอีกแล้ว ไปพร้อมกันดีกว่าครับ”  คนถามเลิกคิ้วเหมือนรอคำตอบ

“ไม่อยากรบกวนนะครับ เกรงใจ”  จะขยับเดินออกไปหลายทีแล้วก็ต้องโดนดักด้วยคำถามใหม่ๆอยู่แบบนี้ อีทงเฮไม่ได้อึดอัดนะ แต่เขาเกรงใจร่างสูงจริงๆ สถานีซับเวย์ที่ใกล้ที่สุดก็ดูเหมือนจะไปคนละทางกับบ้านคนใจดีตรงหน้า  ถ้าเขาจำไม่ผิด

“ไม่เป็นไรครับ วันนี้ผมต้องผ่านทางนั้นพอดี ไปกันเถอะครับ”

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นแล้วอีทงเฮก็ยอมเดินตามร่างสูงออกไป ฟ้าร้องเสียงดังจนได้ยินชัดขนาดนี้ ข้างนอกฝนคงตกหนัก เหลือบมองคนที่เดินนำไปข้างหน้า ในมือก็เห็นมีแต่ไอแพดกับไบเบิล ทงเฮล้วงไปในกระเป๋าเป้ควานหาร่มคันเล็กที่พกติดตัวมาก่อนออกจากบ้าน กำลังจะกดปุ่มเล็กๆเพื่อกางร่มออก ก็ต้องเซจนเกือบล้ม เพราะอยู่ดีๆคนข้างหน้าก็หยุดเดินโดยไม่บอกไม่กล่าว ทงเฮรีบถอยกรูดเพราะกลัวร่มจะทิ่มหลังคนที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ บอกเขาเองแท้ๆว่าข้างนอกฝนตก ยังจะจ้ำอ้าวออกไปอีก

“โอ๊ะ!!”  อุทานเบาๆ เพราะถอยมาตั้งหลักได้พอดี

“ฝนตกหนักมากเลยนะครับ”   ทงเฮต้องเงี่ยหูฟังแต่ก็พอจะได้ยินว่าซีวอนพูดว่าอะไร เสียงฟ้าร้องบวกกับฝนห่าใหญ่แทบจะกลบเสียงรอบข้างไปหมด

“……………..”  ทงเฮไม่ได้พูดอะไรแต่ยกร่มคันเล็กชูขึ้นแทน

“อ่า โชคดีจังครับ”  

“ของในมือไม่ควรเปียกนะครับ”  ซีวอนเพิ่งจะตระหนักเหมือนกันว่าตัวเองถือไอ้เจ้าไอแพดนี่มาด้วย  แต่เหนือสิ่งใด ไบเบิล  ของสำคัญที่เขาหวงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

“ฝากไว้ในกระเป๋าก่อนได้มั๊ย”

“เอาสิครับ”   ทงเฮยื่นเป้สีดำที่เขายังไม่ได้รูดซิปปิดให้ซีวอนยัดไอแพดกับไบเบิลลงไป

กว่าจะเดินมาถึงที่จอดรถของซีวอน เล่นเอาทั้งสองคนเกือบเปียกมะลอกมะแลก ทงเฮที่กอดกระเป๋าเป้ไว้ข้างหน้า ยกมือขึ้นปาดหยดน้ำฝนที่กระเด็นเข้าหน้ามาตลอดทาง ซีวอนที่เป็นคนถือร่ม ตอนนี้แขนเสื้อเชิตข้างซ้ายก็เปียกโชกไปด้วยน้ำฝนเช่นเดียวกัน

ห้องโดยสารของ AUDI  TT 2.0 TFSI ตอนนี้เหมือนหลุมหลบภัยของทั้งสองคน  ซีวอนเอื้อมไปหยิบกล่องกระดาษทิชชูเบาะหลังยื่นให้ทงเฮที่นั่งสั่นเป็นลูกนกอยู่ด้านข้าง  ผมสีทองที่โดนฝนเริ่มจะไม่เป็นทรง แต่ถึงยังไง ก็ยังดูน่ารักอยู่ดี ซีวอนอดเหลือบมองเจ้าของเรือนผมตอนที่กำลังดึงทิชชูกำใหญ่มาเช็ดหน้าไม่ได้  ในขณะเดียวกันก็พับแขนเสื้อเชิตของตัวเองขึ้น เพราะสภาพชุ่มน้ำแบบนี้ มันทำให้หนาวซะจริง

คันเร่งถูกเหยียบลงไปเบาๆ ฝนกระหน่ำหนักจนเกือบมองทางข้างหน้าไม่เห็น คงต้องขับรถระวังมากขึ้น  เครื่องยนต์ที่มีกำลังแรงของรถสปอร์ตสีขาวของเขา ที่ตอนนี้เจ้าของรถไม่ต้องการคุณสมบัติแบบนี้เอาซะเลย เพราะมันจะทำให้ไปถึงสถานีซับเวย์เร็วไปเกินไป

ขับออกไปช้าๆ คงเป็นวิธีที่ดีที่สุด  

ส่งใกล้หรือไกลแค่ไหน ในที่สุดก็มาถึงสถานีซับเวย์อยู่ดี  รอให้เขากล้าถามก่อนเถอะว่าบ้านคนน่ารักอยู่แถวไหน แน่นอนจะขับไปส่งให้ถึงที่เชียว  ไม่อยากลา แต่จะให้ทำยังไงต่อ 

“กลับดีๆนะครับ  เจอกันวันอาทิตย์”   คงไม่มีคำไหนดีไปกว่านี้

“ขอบคุณครับ  ขับรถดีนะครับ”  ไม่รู้ว่าพูดไปตามมารยาทหรือเปล่า แต่ต้องยอมรับจริงๆว่า มันทำให้ซีวอนยิ้มไปตลอดทาง  เสียงฝนข้างนอก คงดังไม่เท่าเสียงเต้นตึกตักในหัวใจของเขาหรอก

น้ำเน่าไปหรือเปล่านะ  

……………………………..~Stupid (Cupid)-Question ~…………………………

♫

“วางไอแพดก่อนได้มั๊ยฮยอกแจ”    กองหนังสือเล่มยักษ์ถูกกระแทกลงบนโต๊ะ ที่ฮยอกแจกำลังลากนิ้วไปมาบนไอแพดมาร่วมชั่วโมงแล้วเพราะไอ้เกมส์นกบ้าบอนี่ที่ไม่ยอมผ่านด่านซักที

“อีกนิดเดียวเท่านั้น   นี่ๆ  ฮึ่ย!  พลาดอีกแล้ว”  ฮยอกแจขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างขัดใจ

“ถ้าไม่เลิกเล่นจะเอาไอแพดไปเขวี้ยงทิ้งละนะ” คยูฮยอนฉวยไอแพดมาจากฮยอกแจทั้งที่เจ้าตัวยังลากนิ้วอยู่เลย

“โห ไรเนี่ยยังเล่นไม่เสร็จเลยนะ ไอ้ …..”

“ไอ้อะไร พูดไม่เพราะ เดี๋ยวจะหยิกปากให้”  คยูฮยอนส่ายหน้าใส่คนดื้อ ลากเขามาช่วยหรือให้ทำให้ทั้งหมดกันแน่ ไหนบอกไงว่าเครียดมากเลยนะวิชานี้ คยูฮยอนต้องช่วยนะอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ดูเจ้าตัวดีทำตอนนี้ เอาแต่เล่นเกมส์

“ขอโทษ ….. ก็มันยังเล่นไม่ผ่านนี่ ”

“จะทำมั๊ย รายงานเนี่ย ”

“ทำสิ  ไหนบอกว่ามากับคยูแล้วไม่ต้องห่วงอะไรไงล่ะ”

“จะให้ทำให้เลยงั้นสิ”

“ถ้าเป็นงั้นได้ก็ดี”

“   (_ _)’  ”

คยูฮยอนได้แต่เอือมระอายกไอแพดเคาะหัวฮยอกแจเบาๆ จริงๆแล้วฮยอกแจไม่ใช่คนเรียนไม่เก่ง ติดที่ว่าขี้เกียจเป็นนิสัย  และคงจะเพราะคยูฮยอนออกโรงช่วยเหลือตลอด ตอนนี้ฮยอกแจก็เลยสบายไปแปดอย่าง อะไรติดขัดก็มีคนมาคอยแก้ให้ทุกครั้งไป ถึงจะไม่ชอบใจนักที่โดนคยูฮยอนแกล้งอยู่เรื่อย แต่เมื่อคิดดูดีๆแล้ว มันคุ้มนี่นา

“ต้องเอากลับหมดนี่เลยหรอ ตายๆ”

“อื้ม  นี่คัดเล่มที่ดีที่สุดมาหมดแล้วนะ”

“คัดอีกรอบไม่ได้หรอ เอาที่แบบที่สุดจริงๆอะ”

“ฮยอกแจ !”  คยูฮยอนส่งสายตาขู่  ฮยอกแจเลยยอมหอบกองหนังสือไปทำเรื่องขอยืมจากห้องสมุด คยูฮยอนถือกระเป๋าเป้ของตัวเองกับไอแพดของฮยอกแจมายืนรอตรงใกล้ๆประตูทางออก

มือหนาแอบเปิดไอแพดของฮยอกแจดู หน้าจอยังค้างอยู่ที่เกมส์แองกรี้เบิร์ด  เกมส์นี้นะเหรอ คยูฮยอนเคลียร์จนไม่รู้จะเล่นไปทำไมแล้ว แต่ฮยอกแจยังอยู่เลเวลแรกอยู่เลย คยูฮยอนลากนิ้วไปที่ทวิตเตอร์ ถือวิสาสะกดเข้าไปดู ฮยอกแจจะฟอลโล่วคนทำไมเยอะแยะ เพื่อนชักจะเยอะเข้าทุกวันสินะ คุยกับชาวบ้านไปทั่ว มิน่าล่ะ ถึงติดไอแพดขนาดนี้

Siwon407 @AllRiseSilver   จะเสร็จรึยัง พี่กำลังจะไปรับ :)

30 minutes ago via twitter for ipad in reply to AllRiseSilver

คยูฮยอนเห็นเมนชั่นนี้ที่ส่งถึงฮยอกแจ  ก็พรูลมหายใจออกมาอย่างเสียดายวันนี้เขากะไว้ว่าจะชวนฮยอกแจไปลองร้านอาหารญี่ปุ่นเปิดใหม่เสียหน่อย  คงต้องไว้วันหลังซะแล้ว

“แอบเล่นแองกรี้เบิร์ดหรอ” คนตัวเล็กชะโงกหน้าไปมองไอแพดในมือคยูฮยอน

“อ่า เสร็จแล้วหรอ”

“เสร็จแล้ว หนักเป็นบ้าเลยจะกลับยังไงกันเนี่ย”

“มีคนมารับไม่ใช่หรือไง”  คยูฮยอนชูหน้าจอไอแพดให้ฮยอกแจดู

“พี่ซีวอนจะมารับหรอ ไหนบอกว่าออกไปนอกเมืองไง  คยูตอบทวิตพี่ซีวอนให้หน่อยได้มะ ขี้เกียจวางหนังสืออะ”

“ให้ตอบว่าไงล่ะ”

“ก็ตอบว่าจะไปรอที่ร้านกาแฟหน้ามอ ที่เราไปกันเมื่อเช้าก็แล้วกัน”

คยูฮยอนกดรีพลายทวิตไปหาซีวอน ใจจริงก็อยากจะแกล้งตอบว่าไม่ต้องมารับเหมือนกันนะ แต่ป่านนี้ญาติเจ้าตัวเล็กนี่คงใกล้จะมาถึงแล้ว  ไม่อยากมีเรื่อง อาทิตย์ก่อนที่เขาพาฮยอกแจไปดูหนังรอบดึก ยังเกือบโดนไอ้กล้ามใหญ่เล่นซะแล้ว ไม่รู้จะหวงน้องไปทำไมนักหนา ฮยอกแจก็โตจนเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ไม่ใช่เด็กสาวที่จะโดนหลอกง่ายๆซักหน่อย

“คยู เคลียร์แองกรี้เบิร์ดด่านนี้ให้หน่อยสิ โคตรเกลียดเลยอีนกแดง แล้วอีหน้าหมูนี่ก็ตายยากชะมัด”

“เรื่อง เล่นเองสิ ให้คนอื่นเล่นให้จะสนุกอะไร”

“ก็มันยากนี่หว่า”

“พูดไม่เพราะ”

“โอ๊ย เขกหัวทำไมเจ็บนะเว้…..”

ไม่ทันจะสบถออกมาก็โดนขนมปังยัดปากเสียก่อน  ร้านกาแฟร้านเดิม  ผู้คนบางตา อาจจะเพราะฝนที่เพิ่งตกหนักไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว ไม่นานหนัก ไอ้กล้ามใหญ่ที่คยูฮยอนไม่ค่อยชอบหน้าก็เดินเข้ามาในร้าน ญาติของฮยอกแจนอกจะหล่อ รวย กล้ามใหญ่ ใจดี(ฮยอกแจชื่นชมออกหนอกหน้าบ่อยๆ) แล้วยังจะมีอะไรดีอีกบ้าง ฮึ หมั่นใส้ ว่างๆคยูฮยอนอยากจะท้าต่อยซักที  

“พี่ซีวอน ทางนี้”  ฮยอกแจโบกมือแล้วยังจะตะโกนเรียกอีก อายคนเป็นมั๊ย = =’

“คยู ไปก่อนนะ ”

“อื้อ อย่ามัวแต่เล่นเกมส์”

คยูฮยอนเหล่ไปทางหนังสือกองใหญ่ที่ฮยอกแจหอบขึ้นมา เอาไอแพดวางใว้บนสุด ลุกขึ้นหลีกทางให้ฮยอกแจออกมาจากเก้าอี้ด้านใน  คยูฮยอนโค้งให้ซีวอนที่ยืนควงกุญแจรถรออยู่ เก็กหล่อชะมัด ถ้าลองกระทืบเท้าลงบนรองเท้าแสนแพงของมันดูซักทีคงจะสะใจพิลึก  คยูฮยอนได้แต่คิดในใจ  นี่ถ้าไม่ติดว่ามีน้องน่ารักนะ  คงไม่ต้องมาปั้นหน้าจนเกร็งไปหมดแบบนี้ 

“ฮยอกแจ” คนตัวสูงเรียกชื่อฮยอกแจเบาๆ เมื่อเห็นว่าซีวอนเดินนำไปไกลแล้ว

“หืม”  ฮยอกแจเอี้ยวตัวมาจนเกือบทำไอแพดร่วงลงพื้น ดีทีคยูฮยอนช่วยคว้าไว้ทัน

“อย่าลืมกินข้าว”

แค่นี้นะหรอที่จะบอก ~

TBC.

////////////////////////////////////////////////

ก๊าซซซซซซซ แต่งไอเท่มวอนเฮ และคยูฮยอก สนองนี๊ดตัวเอง เบา เบา บังคับอ่าน ฮา