~TrY To bE Me~

Title  =  งอน =

Auther  Millet

Pairing Siwon x Hyukjae

“หิวกันหรือเปล่า เดี๋ยวเราแวะกินอะไรก่อนเข้าหอดีมั๊ย  อยากกินอะไรกันล่ะ”  ผู้จัดการอินฮวานที่สีหน้าเหนื่อยไม่แพ้บรรดาไอดอลที่เขาต้องดูและมาทั้งวัน เอ่ยถามด้วยเป็นห่วง ดูเหมือนการถ่ายรายการนอกสถานที่วันนี้ จะทำให้ทุกคนหมดแรงไปตามๆกัน

“ผมนัดพี่ทงเฮพี่ซีวอนไว้ที่ร้านชาบูแล้วคับพี่” คยูฮยอนที่ยังเคี้ยวขนมเต็มปากรีบบอกทันที

“อ่อ งั้นหรอ ซีวอนกับทงเฮถ่ายละครเลิกเร็วสินะวันนี้”

“ที่เหลือล่ะ  อยากกลับไปพักมั๊ย พี่ว่าจะไปเดินซุปเปอร์ แล้วค่อยซื้อเข้าไปกินที่หอดีปะ”

เมื่อเห็นว่าผู้จัดการอินฮวานอาสาแบบนั้น  ซองมิน รยออุค เฮนรี่ โจวมี่ และฮยอกแจ ก็พากลับหอไปก่อน ส่วนคยูฮยอน ยกโทรศัพท์กดโทรออก ร่ำลากันแล้วก็แยกออกไปอีกทาง

ฮยอกแจได้ยินแว่วๆว่าคยูฮยอนโทรหาซีวอน  คงจะนัดแนะกันไปกินชาบูเหมือนที่บอกไว้  รู้สึกตื้อๆในหัวพิกล ความจริงเขาก็อยากกินอยู่เหมือนกันนะชาบูชาบูเนี่ย  อยู่ที่นี่หาอะไรถูกปากยากจะตายไป อยากขอไปด้วยใจจะขาด แต่ก็ไม่เห็นมีใครชวนซักคน  เออกลับไปรอกินข้าวที่พี่อินฮวานไปซื้อมาก็ได้  

ถึงที่พักแล้วฮยอกแจก็อยากจะหลับให้ลืมไปเลย แต่ติดที่คืนนี้เขาจะต้องไปออกรายการวิทยุกับทงเฮอีกนี่สิ ปวดท้องก็ปวด  ปวดหัวด้วย ช่วงนี้ไม่มีใครว่างมาดูแลเลย  ทั้งที่ซองมินก็เข้ามาถามตลอดว่าเป็นอะไรหรือเปล่าตั้งแต่กลับมาฮยอกแจถึงเอาแต่ทำหน้าบูดไม่พูดไม่จา วิ่งเข้าห้องก็นอนฟุบเฉยๆ   แต่ใครที่ฮยอกแจหมายถึงมันไม่ใช่พี่ซองมินซักหน่อย

คนที่ไปเลี้ยงชาบูคนอื่นแล้วไม่ชวนเขาซักคำต่างหากล่ะ

งอน~

“ฮยอกแจ กินไรหน่อยมั๊ย ออกมาดูสิ พี่อินฮวานซื้อมาเต็มเลยนะ หรือให้อุคกี้ต้มรามยอนดีปะ จะได้ถูกปาก” ซองมินเดินเข้ามาดูอีกครั้ง เห็นเงียบไปนาน แต่ฮยอกแจก็ได้แต่ส่ายหน้า แล้วเอาผ้านวมมาคลุมจนมิดหัว

“ถ้าหิวก็ออกมานะ  จะเก็บไว้ให้” ซองมินแอบเป็นห่วงน้องชายอยู่เหมือนกัน กินอะไรไม่ค่อยได้เหมือนคนอื่นๆซะด้วยรายนี้

“อุคกี้ พี่ว่าทำข้าวผัดกิมจิให้ฮยอกแจไว้หน่อยดีมั๊ย  ท่าทางอาการจะไม่ค่อยดีน่ะ”

“ได้ฮะ พี่ฮยอกแจสีหน้าไม่ดีเลย เป็นอะไรไปหรือเปล่าเนี่ย ” รยออุครีบเข้าครัวไปทำข้าวผัดให้ฮยอกแจ เพราะแอบสังเกตเหมือนกันว่าฮยอกแจแปลกๆตั้งแต่นั่งรถกลับมาแล้ว ตอนถ่ายรายการก็ยังดีๆอยู่เลย

ฮยอกแจที่นอนกระสับกระส่ายอยู่ในผ้านวมผืนโต อยากจะร้องออกมาดังๆเหลือเกินว่า หิวมากกกกกกกกกกกกกกกกก แถมตอนนี้ปวดท้องหนักเข้าไปอีก  วันทั้งวันกินแต่ชานมกับชอคโกแลตเย็น  แต่ถามว่าอยากกินอะไรมั๊ยตอนนี้ ฮยอกแจก็พร้อมจะตอบว่า ไม่! แค่นอนนึกถึงคนที่กำลังกินชาบูชาบูกันอยู่ที่ไหนซักแห่งตอนนี้ ฮยอกแจก็พาลไม่อยากกินอะไรเสียแล้ว

งอน เป็นครั้งที่สอง

ร้านชาบู ชาบู~

“ทำไมไม่รับโทรศัพท์นะฮยอกแจ”

ถึงแม้ซีวอนจะบ่นแค่เบาๆ แต่คยูฮยอนที่นั่งหูผึ่งอยู่ข้างๆ ก็ยังได้ยินเข้าจนได้

“พี่ฮยอกแจ ไม่ยอมรับโทรศัพท์หรอ  หลับแน่เลยว่ะพี่”

“หลับก็น่าจะได้ยินบ้างสิ พี่โทรไปตั้งหลายครั้ง เป็นอะไรหรือเปล่านะ”

“นอนเอาแรงแหละนา  เดี๋ยวต้องไปวิทยุกับผมอีก ”   ทงเฮคีบข้าวห่อสาหร่ายเข้าปาก  ไม่ได้ระแคะระคายซักนิดว่าตอนนี้เพื่อนรักกำลังงอนตุ๊บป่องอยู่ที่หอ

“อื้อ นั่นแหละ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีไป ที่ไม่ชวนมาก็เพราะจะได้ไปงีบก่อนไปวิทยุนี่แหละ”  ซีวอนวางไอโฟนลงข้างๆตัว แล้วยกชาขึ้นดื่มดังเอื๊อก ในใจนึกเป็นห่วงคนตัวเล็กอยู่เหมือนกันป่านนี้จะกินอะไรหรือยัง

“อิ่มกันยังอะ  กลับๆๆๆ”

“โหพี่ จะรีบกินไปไหน นี่มันบุฟเฟ่ต์นะ ต้องกินให้คุ้มหน่อยสิ” คยูฮยอนยังไม่เลิกเคี้ยว 

“เป็นห่วงฮยอกแจล่ะสิ   แหม มันน่าอิจฉา อิ่มก็ได้ ตามใจเจ้ามือ”

ซีวอนเรียกพนักงานมาเพื่อจะจ่ายเงินค่าอาหาร  มือนี้เขาเป็นคนเลี้ยงตามเคย  แต่ถึงยังไงก็ไม่ลืมสั่งของโปรดของฮยอกแจกลับไปฝากที่หอพักด้วย กลัวว่าจะงีบเพลินจนลืมกินข้าว ตัวยิ่งผอมๆอยู่ด้วย

“เอาไงล่ะ รถมีคันเดียว พี่ทงเฮกลับหอก่อนใช่มั๊ย”

“ต้องอย่างงั้นสิ แกจะให้พี่นั่งแทกซี่ไปสถานีวิทยุหรือไง ”

“เลิกเถียงกันก่อนได้มั๊ยสองคนนี้ รีบกลับเถอะ ฮยอกแจเป็นไงมั่งก็ไม่รู้”

ซีวอนวางทุกอย่างลงบนโต๊ะอาหาร นึกแปลกใจที่ยังมีจานข้าวผัดจานใหญ่วางอยู่ และดูเหมือนยังไม่มีใครมาแตะเลยซักนิด  ต้องเป็นฮยอกแจแน่ๆที่ยังไม่ยอมกินอะไรแบบนี้  ใครจะกินยากอยู่ยากแบบเจ้าตัวเล็กของเขาไม่มีซะล่ะ 

“ฮยอกแจละครับ”   พี่อินฮวานเดินผ่านมาให้ซีวอนถามพอดี

“…………….”   แทนคำตอบพี่ผู้จัดการปรายตาไปที่ประตูห้องนอนที่ถือว่าเป็นห้องที่เล็กที่สุด

“เดี๋ยวผมมา”

“ฝากปลุกด้วยล่ะ ซักพักต้องไปวิทยุน่ะ”

ซีวอนเดินไปเปิดประตูห้องของฮยอกแจด้วยความเคยชิน แต่คราวนี้ห้องลอค นึกแปลกใจนิดหน่อยก็ปกติฮยอกแจไม่เคยลอคห้องเลย เขาจะเข้ามาเวลาไหนก็ได้นี่นา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ฮยอกแจ  ฮยอกแจ หลับรึเปล่า”

“……………………”

ไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างในซักแอะ

@___________________@

ตอนนี้นอกจากจะแปลกใจแล้ว ซีวอนยังร้อนใจยังไงก็ไม่รู้สิ  ฮยอกแจไม่ใช่คนปลุกยาก อีกอย่างเขาเคาะห้องออกจะเสียงดังขนาดนั้น

เสียงเคาะประตูกับเสียงเรียกชื่อข้างนอก ทำให้ฮยอกแจที่นอนเอาผ้าห่มคลุมหัว ต้องรีบดึงออกมาอย่างลืมตัว ยอมรับว่ารีบลุกขึ้นนั่งทันทีที่ได้ยิน  ก็นั่นมันเสียงซีวอนนี่  ซีวอนกลับมาแล้ว แถมยังมาเรียกอยู่หน้าห้องอีก  เกือบลืมไปเลยว่ายังโกรธอยู่  ฮยอกแจคิดได้ดังนั้น  ก็นอนลงเอาผ้าคลุมหัวจนมิดแบบเดิม หยิบหมอนอีกใบมาปิดหู ทั้งที่อยากเจอซีวอนแทบจะทนไมไหว แต่อารมณ์น้อยใจ ทำให้นางเอกละครเข้าสิง ฮยอกแจจะงอนไปอีกสามวันเลย คอยดูสิ !

“ทำไมเอาผ้ามาปิดหน้าปิดตาแบบนั้นละคับ”

ฮยอกแจ ตกใจจนตัวสั่น เมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนมาพูดอยู่ใกล้ๆหู  ใช่ ซีวอน  แต่เขาลอคห้องนี่เข้ามาได้ไง  $^^&$@#$%

ฮยอกแจอยากจะแรพเป็นภาษาโปรตุเกตเมื่อดึงผ้าออกจากหัวแล้วก็เจอเข้ากับหน้าหล่อๆที่ก้มลงมาแทบจะชนจมูกเขาอยู่แล้ว

“เข้ามาได้ไง”

“ไม่ได้หลับนี่นา”

“เข้ามาได้ไง”  ยังถามคำถามเดิม

“…………………”  ซีวอนไม่ตอบ แต่ยกพวงกุญแจสำรองแกว่งไปมาอยู่ตรงหน้าฮยอกแจแทน   ||||

“ไม่มีมารยาท ”

“เมื่อวานยังเข้ามานอนได้เลย ทำไมวันนี้ลอคห้อง แล้วทำไมเรียกถึงไม่ตอบ แล้วอีกอย่าง ทำไม ไม่ กิน ข้าว”

ซีวอนยิงคำถามรัวจนคุณสรยุทธแทบจะตกงาน  ฮยอกแจไม่อยากคุยด้วยเลยหันหลังไปอีกทาง แต่มีหรอซีวอนจะยอมให้เมินกันง่ายๆ

มือแกร่งรวบตัวของคนตัวบางที่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มให้หันมามองหน้าเขาเหมือนเดิม

“ทำ ไม ไม่ กิน ข้าว” ช้าๆ ชัดๆ อีกครั้ง

“ไม่หิว”

“ไม่เชื่อ กินจุอย่างฮยอกแจหรอจะไม่หิว ”

“ทำไมล่ะ ก็ไม่ได้ตะกละตลอดเวลานะ”

“ไมได้ว่าฮยอกแจตะกละ  คิดไปไกลมากเลยนะคับ”

“#$%#@@#$#@@&^&*&($#!”

ซีวอนฟังไม่ถนัดไม่รู้ว่าฮยอกแจบ่นอะไร รู้แต่ปากขมุบขมิบ แล้วอยู่ๆดีน้ำตาของคนตัวเล็กก็ไหลออกมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

“เฮ่ย ร้องไห้ทำไม ยังไม่ไม่ได้ว่าอะไรเลยนะคับ เป็นห่วงรู้รึเปล่า ยังไม่ได้กินอะไรแบบนี้ เดี่ยวก็ปวดท้องอีกน๊า”

“ฮึก ฮึก  ก็อยาก.. ฮึก อยากกินชาบูชาบู นี่  ฮือ !! ไม่ได้อยากกินข้าว”

“หืม….. รู้ได้ไง”

“ก็คยูมันบอกออกจะดังขนาดนั้น จะไม่รู้ได้ไงล่ะ”

“โกรธหรอ”

“………………………..”  ใจจริงฮยอกแจก็ไม่ได้โกรธหรอกนะ  แต่มันน่าน้อยใจมากกว่า เรื่องแบบนี้แทนที่จะนึกถึงเขาเป็นคนแรก ดันเป็นคนอื่น ไม่ได้เป็นคนแรกไม่ว่า นี่อะไรกัน ชวนกันซักคำก็ไม่มี

“โกรธจริงด้วย  วันนี้เหนื่อยมั๊ย หืม ”  ซีวอนเอานิ้วโป้งเกลี่ยรอยน้ำตาบนแก้มขาวของฮยอกแจอย่างเบามือ พร้อมทั้งลูบผมที่ปรกหน้าจนยุ่งไปหมดให้เข้าที่  ฮยอกแจจะปัดมือออกแต่ก็สู้แรงของซีวอนไม่ไหว ก็เลยปล่อยให้ผมและแก้มตัวเองโดนลูบอยู่แบบนั้น  ถ้ามันขึ้นเป็นเลขคงต้องซื้อหวยกันบ้าง  ลูบอยู่ได้ ไอ่บ้าซีวอน เขินนะ

“เหนื่อย แล้วก็หิวมากด้วย” นี่คือความจริงที่สุด

“ไหนใครบอกไม่หิวนะ เมื่อกี้”  ซีวอนหมั่นไส้คนขี้งอน หยิกแก้มแกล้งไปทีนึง

“ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน จะไม่ให้หิวได้ไง”

“ก็ถึงอยากให้กลับมาพักไง ใครจะไปคิดว่าโดนโกรธขนาดนี้  ใกล้เวลาจะต้องไปวิทยุแล้วไม่ใช่หรือไง ฮึ ลุกไปกินข้าวก่อนนะ ”

“ไม่ได้ลืมชวนหรอกหรอ”

“ไม่เคยลืม แล้วก็ซื้อของกินมาเต็มเลย ไม่เชื่อไปดูข้างนอกสิ”

“ทีหลังก็โทรมาบอกสิ  จะไปรู้หรอ ก็ไม่เห็นบอกอะไรซักคำ”

“คุณฮยอกแจคับ ไอโฟนข้างเตียงนี่ไม่มีสายเข้าบ้างหรือไงนะ”

ฮยอกแจตาเหลือก ตอนนั้นเขาโกรธซีวอนมากก็เลยปิดเสียงมือถือโยนไว้อย่างไม่ใยดี แล้วก็ลองหยิบไอโฟนมาดู

5 Missed calls

5 สายไมได้รับ กดดูรายชื่อคนที่โทรมา  ทั้ง 5สายก็มีแต่

= My Siwon =

ฮยอกแจได้แต่เกาหัวยิ้มแหยๆใส่ซีวอน  แล้วก็ทำไม่รู้ไม่ชี้กะจะลุกออกไปกินข้าวข้างนอก  แต่ก็ช้าไป เมือซีวอนคว้าเอวทันจนต้องล้มลงมานั่งบนเตียงอีกครั้ง

“ทำผิดแล้วจะไปง่ายๆหรอ”

“คนผิดคือ ซีวอนไม่ใช่หรอ”

“หึ อย่ามาโยนความผิด คนเค้าเป็นห่วง ยังมาหาว่าลืม โทรมาก็ไม่รับ ”

“คนกำลังเหวี่ยง ก็ต้องงอนเป็นธรรมดา ปล่อยเด่ หิวแล้วอะ จะไปกินข้าว”

“ยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”

ซีวอนกดจูบลงบนริมฝีปากบางของฮยอกแจ เนิ่นนาน จนฮยอกแจแทบจะหมดแรง  วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันก็จริง แต่พอมาเจอแบบนี้เข้า ฮยอกแจเริ่มคิดว่า ข้าวก็ไม่ต้องกินมันละ

“คร่อก ……คร่อก”    เสียงประท้วงจากร่างกายทำให้ทั้งสองหลุดหัวเราะ  คนตะกละอย่างฮยอกแจ มีหรอจะยอมอดข้าวปล่อยให้ตัวเองหิวจนท้องร้องแบบนี้ 

“ไปกินข้าวเถอะ” 

“อื้ม”

ซีวอนยิ้มหล่อๆ ให้คนรักอีกครั้ง แอบตบสะโพกไปทีนึงเพื่อไล่ให้คนหิวโซออกไปกินข้าวซักที

“รีบกลับมานะ… คืนนี้จะนอนที่นี่”

-END -