[SF] Cin-Teuk : Sweet (Air) Line

posted on 04 Apr 2011 12:38 by missmillet

Cin-Teuk : Sweet (Air) Line

“ อีอีอีอีอีทึกกี้!!!! อ๊า!! ” เสียงสากเสียดแก้วหูและมือเรียวยาวของคิมฮีชอลพุ่งตรงไปยังลำคอขาวๆของอีทึก ลีดเดอร์ผู้เป็นเจ้าของลักยิ้มบุ๋มซึ่งกำลังเพลิดเพลินอยู่กับหน้าจอทัช สกรีนของซัมซุงกาแลคซี่ ที่ตอนนี้ยังไม่รู้ตัวซักนิดว่า มารร้ายกำลังกล้ำกลายมาจากทางด้านหลัง

“ อ๊ากกกกกส์ ” มือเรียวขยำเข้าตรงส่วนกลางของลำคอพอดิบพอดี แรงบีบที่ไม่แรงมากนัก มันไม่ได้สร้างความเจ็บปวดให้ผู้ถูกกระทำแม้แต่น้อยแต่กลับสร้างความเสียว ซ่านผสมจั๊กกะจี้เล็กๆ ชวนให้ขนอ่อนแถวๆนั้นตั้งชันขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“ ทำไรอะ เอามาดูซิ ” ทำคนตกใจแล้วแทนที่จะขอโทษไม่มีซะล่ะ คิมฮีชอลยังถือวิสาสะแย่งมือถือเครื่องที่… ที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของลีดเดอร์หน้าหวานมาดูอย่างหน้าตาเฉย อะไรที่เป็นของจองซู สิ่งนั้นก็คือของ ฮีชอล เพราะแบบนี้ จองซูก็เลยยอม ฮีชอลทุกทีไป ถึงแม้คราวนี้เหมือนจะไม่อยากยอมเท่าไหร่ แต่ก็สายไปแล้ว

“อ๊านี่นายแอบดูรูปชั้นอีกแล้ว กี่ครั้งแล้วเนี่ยที่ทำแบบนี้น่ะ ฮึ ฮ่าๆๆ” พอคิมฮีชอลยิ้มเยอะๆเค้าก็มีลักยิ้มเหมือนกัน แต่อะไรบนหน้าจอที่ทำให้เค้าฉีกยิ้มโชว์ร่องเหงือกได้ขนาดนี้ นอกเสียจาก รูปจากทวิตเตอร์ของเค้าเองในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำ อ่า นี่มันในโรงแรมที่เมืองไทยนี่นา แล้วตอนนี้มันก็โชว์หราอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์เครื่องที่ฮีชอลถืออยู่ไงล่ะ

“คนอะไรถ่ายรูปตัวเองเป็นร้อยครั้ง” อีทึกที่ตอนนี้ไม่รู้จะเอามือว่างๆของเค้าไปวางไว้ตรงไหนดี กำลังหาเรื่องเฉไฉ

“special1004 Follow Heedictator ตั้งแต่เมื่อไหร่กันละเนี่ย ”

“ ก็ไม่ได้ follow ซักหน่อยนี่ ”

“แต่แอบเข้ามาดุรูปงั้นสิ ฮ่าๆๆๆ ”

“ ดูไม่ได้รึไงล่ะ ไม่งั้นนายจะทวิตโชว์คนอื่นทำไมกัน”

“ดู ด๊ายยยย แต่นายต้องดูที่นี่ ตรงนี้ ตัวจริง เข้าใจปะ จองซู”คิมฮีชอลไม่เคยพูดเฉยๆ เค้าจับหน้าจองซูของเค้าให้หันมาดู Heedictator ตัวเป็นๆตรงหน้า นาน… นาน…นับหลายวินาที

“เราไม่จำเป็นต้อง Follow กัน จำไว้ ” ไหนๆก็จับหน้าลอคเอาไว้แล้วนี่ จุ๊บหน้าผากหนึ่งทีแทนการ Follow กันและกันของ Heedictator และ special1004 ในแบบที่รู้กันแค่สองคน~

“พรุ่งนี้ที่ใต้หวัน จะเป็นไงมั่งนะ” ลีดเดอร์ที่ยังไงหน้าที่ก็มาก่อนทุกอย่างเสมอ ผละตัวเองออกมาจากการ Follow ของฮีชอล แสดงสีหน้ากังวลทันที ไอ้อาการเป่าปาก ทำปากยืนปากยาวแบบนี้ มันทำให้ฮีชอลหมั่นใส้นักล่ะ ไวเท่าความคิด นิ้วชี้เรียวยาวก็ยื่นไปสะกิดเปลือกปากล่างของเป็ดอีทึกกี้ทันทีเช่นกัน

“มีชั้นอยู่ทั้งคน นายเลิกห่วงทุกอย่างซักทีนา ” นิ้วชี้ยังคงสะกิดเปลือกปากบางอีกสองสามทีเบาๆ เมื่อมองดูแล้วก็นึกขำคนตรงหน้าเสียเอง อีทึกกี้อ่า นายนี่น๊า ขี้กลัวซะจริงๆ

“นอนเหอะ ไม่งั้นทนไม่ไหวจะไปเรียกรอยออุคมาทำอะไรให้กินอีก ตอนนี้หน้าบานจนไม่อยากส่องกระจกเลยเหอะ” ฮีชอลพยายามทำแก้มตัวเองให้ตอบลงพร้อมกับตบๆที่นอนและแทรกตัวลงไปในผ้านวม ผื่นใหญ่ แต่ทำไปทำมา กลับกลายเป็นตัวตลกให้คนตรงหน้าขำพรืดออกมาเสียได้ นั่นล่ะจุดประสงค์ ในที่สุดก่อนนอนเค้าก็ได้เห็นรอยยิ้มหวานของอีทึกจนได้ ท่าทางจะฝันดีสินะ

“ นายไม่กลับไปนอนห้องตัวเองหรอ ”

“ห้องจองซู ก็คือ ห้อง ฮีชอล ไง อย่าขี้ลืมสิ มานอนได้แล้ว นอนดึกหน้าแก่ รู้ใช่ปะ”

@Heedictator http://twitpic.com/3s1lnt 臺灣!! 你好~★ See U Tomorrow~ ${L_SMILIES_SMILE}$

ก่อนจะนอน Heedictator ก็อดไมได้ที่จะเวิ่น เอ๊ย เอาใจเอลฟ์ใต้หวัน พอเป็นพิธี พรุ่งนี้พวกเค้าจะมีคอนเสิร์ตที่นั่น

การเดินทางไปต่างประเทศครั้งนี้ เรียกได้ว่า เดินทางกันยาวเลยทีเดียว 10 วันต่อจากนี้ พวกเค้ามีตารางงานต่อเนื่องกันตลอด ใต้หวัน ญี่ปุ่น และซุปเปอร์โชว์ 3 ที่สิงคโปร์ นั่งเครื่องบินเหมือนนั่งซับเวย์ข้ามเมืองเป็นว่าเล่นแบบนี้ เหล่าเมมเบอร์ทุกคนยกเว้น ชเวซีวอน ที่ติดถ่ายละคร Athena ต่างก็งัวเงียขึ้นรถตู้ เพื่อเดินทางไปสนามบินอินชอน

“อ๊า ผมรู้สึกเหมือนวิญญาณยังไม่เข้าร่าง” รยออุคหาวหวอด ขณะก้าวขาอย่างทุลักทุเลขึ้นรถตู้

“ดูละครแหง” โจวคยูฮยอน แขวะในขณะที่ควักหน้ากากสีขาวขึ้นมาสวม ช่างไม่มองตัวเองเอาซะเลย

“ดูเป็นเพื่อนพี่ทงเฮตะหากล่ะ ละครพี่ทงเฮจบแล้ว คราวนี้จะดูอะไรต่อดีน๊า”

“ละครลูกสาวพ่อจบแล้วหรอพี่ แหม จบพร้อมๆกับสามทหารเสือเลยนะ อุคกี้มีไฟล์มั๊ยเนี่ย จะนั่งดูบนเครื่อง” คยูฮยอนหันไปถามทงเฮ แล้ววกกลับมาทวงละครจากรยออุคเจ้าแม่ซีรีย์ประจำหอต่อทันที

“จิกกันขนาดนี้ไม่ให้ดุเลยดีมะ บอกให้เรียกพี่บ้าง”

“หยุดทะเลาะกันได้แล้วว้อยหนวกหูจริง เจ้าพวกนี้” ฮีชอลที่ขึ้นไปนั่งประกบอีทึกอยู่ก่อนแล้วตวาดออกมา ทำให้ คู่คยูเรียวเงียบปากลงอย่างว่าง่าย แต่โจวคยูฮยอนยังไม่วายแอบเมาท์งุบงิบๆใส่หูรยออุค แล้วต่างก็หัวเราะกันคิกคักๆ ทางด้านหลัง

สนามบิน อินชอน

“ อ้าวทุกคนนนน เตรียมพาสปอร์ตกันรึยางงง เดี๋ยวไม่ได้ขึ้นเครื่องน๊า ” หน่วยกล้าตายนาม อีฮยอกแจ โพล่งขึ้นมาหน้าตาเฉย แอบเหล่ไปทาง รุ่นพี่ฮีชอลและอีทึก เจ้าของประเด็นพาสปอร์ตหมดอายุ จนต้องเลื่อนไฟลท์ตอนเดินทางไปประเทศไทยคราวโน้น

“ฮ่าๆๆ ไหนๆ ของใครจะหมดอายุบ้างเนี่ย เชคหน่อยๆ” หน่วยผสมโรง คิมจงอุน แกล้งแย่งพาสปอร์ตในมือรยออุคมาเปิดดู เหล่าเมมเบอร์ต่างก็รุ้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่ทุกคนก็ยังยื้อแย่งพาสปอร์ตมาดูกันอย่างสนุกสนาน คนที่ก้มหน้างุด ๆ แต่แอบอมยิ้มอย่างอดไม่ได้ คงนีไม่พ้น หลีดเดอร์เจ้าของทอปปิค

ด้านฮีชอลยังคงเก็กหน้านิ่ง แต่ในใจก็แอบหมั่นใส้น้องๆที่รุมกันแซวซะลั่น

“ไม่ขำว่ะ เยซอง” แต่ในที่สุดไอ้อาการหน้านิ่งๆ ที่เก็กไว้ก็ต้องหลุดไม่เป็นท่า เพราะเมื่อนึกถึงเหตุการณ์วันนั้น มันก็อดมีความสุขไม่ได้นี่หว่า พวกน้องๆดันรุ้ทันกันอีก แย่จริง

“แน่ะๆๆ ไม่ขำ ยิ้มจนเหงือกบานแล้วนะพี่อะ” อีฮยอกแจ พูดแล้วก็ชะงักไปเอง ว่าแต่เค้า ลืมมองเหงือกตัวเองซะนี่

“ทงเฮ ช่วยพาอึนฮยอกของนายไปส่องกระจกทีซิ ไอ้เหงือกเอ้ย ”

“ ฮ่าๆๆ ”

“ก๊ากๆๆๆๆ”

“โฮะๆๆๆๆ” (รยออุค แอบปิดปากขำคนเดียวเงียบๆ)

เสียงฮาครืนของเหล่าสมาชิกและทีมผู้จัดการก็ตามมาอีกชุดใหญ่ เอาเป็นว่า ทริปนี้ถ้าไม่นับซีวอน ทุกคนก็ได้ขึ้นเครื่องกันอย่างพร้อมหน้า

ฮีชอล และอีทึกที่เดินเคียงคู่เข้าเกทไปพร้อมๆกัน เป็นภาพสุดท้ายที่เหล่าบรรดาเอลฟ์ที่แห่ไปส่งที่สนามบินอินชอนแชะมาได้ ภาพที่ถ่ายจากหน้าจอกล้องถ่ายรูปอีกที ถูกทวิต และรีทวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกที่เรียกตัวเองว่า 83Line shipper ซึ่งนับวันจะมีจำนวนมากขึ้นๆ ต่างก็กล่าวขวัญถึงความเรียลของสองคนนี้กันอย่างชื่นมื่น รูปชอท 83line จากคอนเสิร์ตหลายๆครั้ง ก็ถูกนำมาทวิตกันไม่หยุดหย่อน และแน่นอน ทุกคนลุ้น 83line scene ในคอนเสิร์ตครั้งต่อๆไป เสมอว่ามันจะออกมาเป็นยังไง

“อุคกี้เอานั่นมา ยึดเลยละกันนะ ยังไม่ได้ดูซักตอน ต้องดูหน่อยชเวอุคกี เล่นละครดีหรือเปล่าเนี่ย” คยูตาญัง ดึงแลปทอปในมือรยออุคเอามาหนีบไว้ในขณะที่เดินไปหาที่นั่งบนเครื่องของตัว เอง ดูจากตั๋วแล้ว ก็ตรงไปทันที

“วันนี้เรานั่งด้วยกัน หึหึ” เยซองแอบขยี้หัวหัวรยออุคจนยุ่งไปหมด ก่อนจะดันหลังคนตัวเล็กไปนั่งตรงริมหน้าต่าง และก็นั่งตามลงไปข้างๆทันที

“อื้อ” เยซองแบ่งหูฟังไอพอดให้รอยออุคหนึ่งข้าง แอบเห็นเจ้าคนชั่วคยูฮยอนมันยึดแลปทอปของคนข้างๆไปต่อหน้าต่อตา ไอ้ตัวเล็กนี่ก็ทำหน้าจ๋อย สงสัยอยากดูละครบนเครื่องเหมือนกัน

“ขอบคุณฮะ” รยออุครับมา พร้อมส่งยิ้มหวานไปตามสไตล์

และแล้วเย่เรียว ก็หลับลงอย่างเร็วพร้อมเพลง It’s has to be you ที่กำลังเล่นไปเรื่อยๆ~

คยูฮยอนหนีบแลปทอปแทรก ตัวลงระหว่างพี่ซึงฮวานผู้จัดการ กับ เอ่อ ข้างๆเค้ามันคือ จะคือใครล่ะ คู่83line สุดฮอทในตอนนี้ยังไงล่ะ สองคนนี้ตัวติดกันขนาดนี้เลยหรอ ไม่ยอมห่างกันเล้ยยยย คยูฮยอนเหลือบมองไปทีนึง ก็หันกลับมาสนใจ ชเวอุกกี ที่กำลังซักผ้า บนจอแลปทอปต่อ

“ง่วงขนาดนั้น” อีทึกเอามือผลักหัวฮีชอลที่ซบแขนอยู่เบาๆ

“อื้อ ขอนอนหน่อย ” ฮีชอลขยับหมวกไหมพรมของเค้าให้เข้าที่ ก่อนจะซุกหัวลงไปบนแขนของคนข้างๆตามเดิม

“นอนแบบนี้สบายนักรึไง นอนดีๆดิ”

“หนุนแขนแค่นี้ก็ไม่ได้หรอ ”

“ก็นอนแบบนี้มันเมื่อยนี่ ไม่ถูกหรอ”

“นายจะมารู้ดีกว่าชั้นได้ยังไง ฮึ”

“ตามใจ”

คนถูกตามใจไม่รอช้า เอียงหัวมาหนุนไหล่คนข้างๆต่อทันที ทั้งที่ไม่แน่ใจว่าท่านอนแบบนี้จะสบายจริงหรือเปล่า แต่ฮีชอลก็เคลิ้มหลับไปในไม่กี่นาที ~

.......................Sweet (Air) Line...............................

ถึงแม้ซีรีย์เรื่องแรกของทงเฮจะน่าสนขนาดไหน แต่คยูฮยอนก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองคู่ข้างๆ ที่ตอนนี้ต่างก็หลับสนิท เอาหัวชนกันไปมา จนไม่สามารถสรุปได้ว่าใครซบใครจากการดูด้วยตาเปล่า

“หึหึ ไปเหนื่อยมาจากไหนนะ สองคนนี้” มัคเน่ยิ้มร้ายๆ พึมพำคนเดียวเบาๆ

“ซี รีย์จบแล้วรึไง” ไม่ทันที่คยูฮยอนจะเบือนสายตาไปทางอื่น ดวงตาที่หลับสนิทของฮีชอล แต่ริมฝีปากขยับออกมาเป็นคำพูด เป็นภาพที่น้องเล็กจอมป่วนงงเป็นที่สุด

“นึกว่าหลับ อะไรวะ ได้ยินได้ไงวะเนี่ย ซวยจริงๆ” กัดฟันพูดเบาซะจนกลัวมดจะได้ยิน

“อี ทึก ฝากทุบเจ้าคยูซักป๊าบ พอดีมือชั้นไม่ว่าง” คยูฮยอนรู้สึกว่าคิดผิดที่หาเรื่องใส่ตัว แถมพี่ผุ้จัดการซึงฮวานยังแอบอมยิ้มใส่เค้าอีก อยู่ดีไม่ว่าดีจริงๆ

“มือชั้นก็ไม่ว่างเหมือนกันนี่” อีทึกรู้สึกกระดากอายพิกลที่ต้องตอบไปแบบนี้

ฮีชอลลืมตาขึ้นมามองอีทึก ที่ทำอะไรไม่ถูกอยุ่ตอนนี้แล้วนึกขำ แถมยังกุมมือของอีกฝ่ายให้แน่นขึ้นไปอีก จับมือกันมาตลอดทางมันอุ่นดีจริงๆ ~

“อีกมือล่ะ”

“เป็นเหน็บ”

“ห๊ะ อะไรนะ ฮะ ฮ่าๆๆ ไหนเอามาดูหน่อย” ฮีชอลรีบปล่อยมือออกจากมือซ้ายของคนนั่งข้างๆ แล้วรีบคว้ามือข้างขวาที่เจ้าตัวรู้สึกว่ากำลังชาจนไม่มีความรู้สึกขึ้นมาดู แทบจะทันที

“รู้สึกเหมือนมือมันหายไปเลย” อีทึกทำหน้าเหยเก เมื่อฮีชอลเขย่าตรงข้อมือเค้าเบาๆ

“ทำอิท่าไหนเนี่ย ” ฮีชอลยิ้มนิดๆก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือของตัวเองกดลงไปบนฝ่ามือของอีกฝ่าย

“เจ็บมั๊ย” เมื่อได้รับคำตอบด้วยการส่ายหน้าของคนข้างๆ ก็เพิ่มแรงให้มากขึ้นบรรจงนวดไปทีละนิ้ว ทีละนิ้ว อีทึกเหลือบมองท่าทาง และสีหน้าแววตาของฮีชอลแล้วก็เกือบหลุดยิ้มออกมา ฮีชอลในแบบที่อ่อนโยน เอาใจใส่ดูแลคนอื่นแบบนี้ มีเค้าคนเดียวหรือเปล่า ที่ได้เห็น ~

“หายแล้ว”

“แน่ใจ..?” ฮีชอลยังตั้งหน้าตั้งตานวดต่อไป ตอนแรกเหมือนนึกสนุก แต่ตอนนี้เหมือนไม่อยากปล่อยมือของอีทึกอีกเลย ทำยังไงดีละเนี่ย >..<

“อื้อ หายจริงๆ ขอบใจนะ’’ โอเคในเมื่อเจ้าของบอกหายแล้ว จะให้ทำยังไงอีก ปล่อยก็ปล่อย

“คน อะไร นั่งทับมือตัวเอง ตลกชะมัด ” ฮีชอลหันไปยิ้มขำกับความเปิ่นของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นลีดเดอร์ของซุปเปอร์จู เนียร์ นิ้วชี้เรียวยาวของเค้าก็อดไมได้ที่จะจิ้มลงไปบนลักยิ้มบุ๋มซักที

หมั่นเขี้ยว !~!

โจวคยูฮยอน …… คือผู้เห็นเหตุการณ์ สองคนนั้นทำเหมือนอยู่กันแค่สองคนบนเครื่องบินชั้นบิซิเนสคลาส ตัวเค้าเอง สมาชิกในวง และผู้โดยสารคนอื่นๆ กลายเป็น มด แมลง ยุง ไปโดยปริยาย หรือว่ากำลังเข้าใจผิด นี่มันเป็นฉากหนึ่งในซีรีย์ที่เคยดูหรือยังไงกัน พี่ใหญ่สองคนของวง มันอะไรกันวะเนี่ยยยย

จริงจัง ! พี่เค้าจริงจัง !

ร่างสูงโปร่งของคนที่ได้ชื่อว่าเสียงดีที่สุดของวงคนนึง กำลังลีบเล็กลงไปอย่างบอกไม่ถูก การอยู่ผิดที่ผิดทางโดยที่หนีไปไหนก็ไม่ได้ มันอึดอัดดีจริงๆ แลปทอปของรยออุคที่ยึดมาถูกพับเก็บ มีเพียงไอพอดในกระเป๋าเท่านั้นที่ช่วยเค้าได้ตอนนี้ ถ้าเครื่องยังไม่แลนดิ้งตอนนี้ ก็ควรนอนซะ

“ชเวอุคกี เจอกันอีกทีที่โรงแรมนะ”

อีกไม่กี่ชั่วโมง เครื่องบินก็จะพาเมมเบอร์ทั้งหมดไปถึงไต้หวัน งานหนักรอพวกเค้าอยู่ข้างหน้า เวลาพักผ่อนอันน้อยนิดที่หอพักหลังจากเสร็จงานในแต่ละวัน ถูกทดแทนด้วยการงีบหลับระหว่างการเดินทางข้ามประเทศอยู่เป็นประจำ

ทำไมฮีชอลจะไม่รู้ว่าคนข้างๆ เหนื่อย และอยากพักมากแค่ไหน ถ้ามันจะทำให้อีทึกหลับสบายกว่า ไหล่กว้างของเค้าก็พร้อมจะเป็นหมอนให้อย่างเต็มใจ ใบหน้าที่อิดโรย แต่ยังยิ้มได้ตลอดเวลาของคนคนนี้ ควรได้พักบ้าง

เตียงนุ่มๆ ผ้านวมอุ่นผืนหนา หมอนใบโต ก็ไม่จำเป็นแล้วล่ะ จริงมั๊ย ……

......................Sweet (Air) Line........................

2 Comments