[Fic] Why do I Love You KYU-HAE {WON} >> Intro
posted on 11 Nov 2010 00:55 by missmilletTitle : Why do I love you
Author : Millet
Paring : KYU-HAE……WON
Rate : […..]
Author : Millet
Paring : KYU-HAE……WON
Rate : […..]
..............................................................
Intro >>
ภาพตึกเรียนของ Hotel Institute Montreux มหาวิทยาลัยมีชื่อด้านการโรงแรมแห่งหนึ่งในสวิสเซอร์แลนด์ ยังคงถูกมองไม่วางตาจากบัณฑิตหมาดๆ พิธีรับปริญญาที่จัดขึ้นอย่างเรียบง่ายเพิ่งผ่านพ้นไป และนั่นก็เป็นสิ่งบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า เวลาที่ต้องจากที่นี่ไปใกล้เข้ามาทุกขณะ อีทงเฮ ยังคงยืนถือม้วนกระดาษสีขาวผูกโบว์ด้วยริบบิ้นผ้าสีชมพู สิ่งซึ่งการันตีวุฒิการศึกษาระดับปริญญาตรีด้าน Hotel Management
หมวก ของใครซักคนที่กระโดดแย่งมาได้ถูกนิ้วเรียวยาวควงเล่นไม่หยุดหย่อน สีปี่ หรือถ้านับรวมกับคอร์สภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสก่อนจะเข้าปีหนึ่ง ก็ห้าปีพอดิบพอดี โซล และที่นี่ห่างไกลกันมากทีเดียว ไกลเสียจน ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ไม่เคยเลยซักครั้งที่เขาจะได้กลับไป อาการใจหายเมื่อต้องไปจากที่นี่ ยังมากไม่เท่า ใจที่พองโตด้วยความดีใจเมื่อคิดว่า เขาจะได้กลับโซลเสียที
หมวก ของใครซักคนที่กระโดดแย่งมาได้ถูกนิ้วเรียวยาวควงเล่นไม่หยุดหย่อน สีปี่ หรือถ้านับรวมกับคอร์สภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสก่อนจะเข้าปีหนึ่ง ก็ห้าปีพอดิบพอดี โซล และที่นี่ห่างไกลกันมากทีเดียว ไกลเสียจน ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ไม่เคยเลยซักครั้งที่เขาจะได้กลับไป อาการใจหายเมื่อต้องไปจากที่นี่ ยังมากไม่เท่า ใจที่พองโตด้วยความดีใจเมื่อคิดว่า เขาจะได้กลับโซลเสียที
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
“อื้ม ท่าทางโต๊ะจะใหญ่ไปจริงๆนะครับพี่ฮีชอล”
“ไม่หรอกน่า ถ้านายจะยอมย้ายโต๊ะของนายไปริมผนังซะหน่อย ”
“ผมไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่เจ้าตัวดีจะอึดอัดเอาน่ะสิ ”
“ห่วงกันจริ๊ง ทงเฮมันตัวเล็กจะตาย ห้องนี้ก็ออกใหญ่โต ไม่น่าจะต้องมาอึดอัดหรอกมั๊ง ”
พนักงาน ผู้ชายตัวโตที่ถูกเรียกขึ้นมาเป็นกรณีพิเศษกำลังง่วนกับการยก ย้าย และจัดทุกอย่างให้เข้าที่ตามคำสั่งของผู้บริหารใหญ่ของโรงแรม ที่งานนี้ลงมาดูแลด้วยตัวเองเพื่อต้อนรับพนักงานใหม่ ซึ่งจะเรียกอย่างนั้นก็ไม่ถูกซะทีเดียว ว่าที่ผู้บริหารคนใหม่ ที่ถึงแม้จะถูกส่งไปเรียนในด้านนี้โดยตรง แต่ประสบการณ์จากผู้บริหารรุ่นพี่ต่างหากเล่าที่เขาจะต้องกลับมาเรียนรู้
ซี วอนยังคงเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงสแลคสีดำ หันหน้าออกไปมองวิวข้างนอกผนังที่มีเพียงกระจกกั้น ตอนนี้ทงเฮจะโตขึ้นแค่ไหนกันนะ ห้าปีก่อนที่สนามบินอินชอน ภาพเด็กหนุ่มตัวเล็กๆ ที่ยกมือขึ้นปาดน้ำตาป้อยๆก่อนจะเดินลับไป ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของพี่ชายใจดีคนนี้เสมอ
ด้วยงาน และความรับผิดชอบที่ถาโถมมาอย่างมากมายจนเขาเองไม่มีเวลาได้พัก ไม่บ่อยนักที่เขาจะได้ติดต่อพูดคุยกับน้องชาย การคุยโทรศัพท์แทบนับครั้งได้เป็นทางเดียวที่เขาได้รู้ความเป็นไปของทงเฮใน ต่างแดน
ซีวอนไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเขาดีใจและตื่นเต้นมาก แค่ไหน กับการกลับมาของทงเฮในอีกสองวันข้างหน้า ถึงแม้ตารางการบินที่ถูกแจ้งมาเมื่ออาทิตย์ก่อน ทำให้เขาต้องผิดหวังเล็กน้อย ที่ไม่สามารถไปรับน้องชายได้ด้วยตัวเอง ตารางงานกับตารางเที่ยวบินขากลับของทงเฮ ช่างไม่เปิดโอกาสให้เขาซะเลย แต่ถึงอย่างไร คุณพ่อและตัวเขาเองก็คงไม่ปล่อยให้การกลับมาบ้านเกิดของทงเฮในรอบห้าปี ต้องมีเพียงแค่คนขับรถของที่บ้านไปรับเท่านั้นหรอกนะ
คิมฮีชอล ญาติผู้พี่ที่คุณพ่อไว้ใจและเขาเองก็นับถือ อาสาไปรับด้วยตัวเอง แต่แล้วอาการปวดขาเพราะเผลอไปออกกำลังกายผิดท่าก็เล่นงานจนต้องเข้าโรง พยาบาล ผู้เป็นพ่อจนปัญญาแต่ก็ต้องฝืนใจเรียกใช้น้องชายคนเล็ก ที่ถึงตอนนี้ยังตามตัวไม่เจอ แต่ไม่น่าจะเกินความสามารถของ คิมฮีชอล ที่เป็นเพียงคนเดียวที่รู้ได้ว่า คยูฮยอน น้องชายตัวแสบของบ้านทำอะไร อยู่ที่ไหน
“จียอน เอานี่ไป แล้วออกไปจากห้องซะ คืนนี้ชั้นอยากนอนคนเดียว” เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวขาวจัด ที่ตอนนี้มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันกาย โยนเศษแบงค์ที่หาได้ในกระเป๋าตอนนี้ ลงบนเตียงขนาดควีนไซส์ก่อนจะแทรกตัวลงไปในผ้านวมผืนหนาอย่างไม่สนใจใยดีอีก คนซักนิด เด็กสาวรูปร่างอวบอัด ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์เสียจนไม่เห็นร่องรอยของใบหน้าที่แท้ จริง ฟึดฟัดลุกขึ้นควานหาเสื้อผ้าที่กองระเกะระกะอยู่ข้างเตียงมาสวมใส่ด้วยสี หน้าบูดบึ้ง แต่ไม่ลืมรวบเอาเศษแบงค์จำนวนน้อยนิด ที่ถูกหว่านทิ้งไว้ ไปจนเกลี้ยงก่อนจะพ่นคำด่าเจ็บแสบทิ้งท้ายแล้วผลุนผลันออกจากห้องไป
“ไอ้บ้าเอ๊ย ทุเรศที่สุด”
ปัง !!!!
เสียง ปิดประตูด้วยแรงที่ไม่ธรรมดาดังมาจากหน้าห้อง เฮ่อ ถึงเวลาพักเสียที ความอ่อนเพลียจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ตอนหัวค่ำ และแน่นอนกิจกรรมรักเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านไป ทำให้เขาพร้อมจะหลับได้อย่างง่ายดาย
Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!!!!
ไม่ถึงหนึ่งอึดใจที่คยูฮยอนเคลิ้มหลับ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นและชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ต้องทำให้เขากดรับอย่างเลี่ยงไม่ได้
“ครับพี่ฮีชอล”
“ชั้นคงไม่ได้มาขัดจังหวะนายใช่มะ”
“โห่ พี่ เห็นผมเป็นคนยังไง”
“ก็แบบที่นายเป็นอยู่ไงเล่า ตัวแสบเอ๊ย”
“พี่มีอะไรก็ว่ามา จะมาบังคับอะไรผมอีก”
“อื้อ รู้ก็ดีแล้ว”
“พ่อสั่ง….”
“ใครสั่งก็ช่าง ฟังดีๆ พรุ่งนี้ พี่จะให้คนรถไปรับที่คอนโดตอนสิบโมง”
“ไปไหน”
“สนามบิน”
“ไปเพื่อ…”
“ไปรับอีทงเฮ”
“ห๊า!!!!!”
...........................................................................
TBC.
“อื้ม ท่าทางโต๊ะจะใหญ่ไปจริงๆนะครับพี่ฮีชอล”
“ไม่หรอกน่า ถ้านายจะยอมย้ายโต๊ะของนายไปริมผนังซะหน่อย ”
“ผมไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่เจ้าตัวดีจะอึดอัดเอาน่ะสิ ”
“ห่วงกันจริ๊ง ทงเฮมันตัวเล็กจะตาย ห้องนี้ก็ออกใหญ่โต ไม่น่าจะต้องมาอึดอัดหรอกมั๊ง ”
พนักงาน ผู้ชายตัวโตที่ถูกเรียกขึ้นมาเป็นกรณีพิเศษกำลังง่วนกับการยก ย้าย และจัดทุกอย่างให้เข้าที่ตามคำสั่งของผู้บริหารใหญ่ของโรงแรม ที่งานนี้ลงมาดูแลด้วยตัวเองเพื่อต้อนรับพนักงานใหม่ ซึ่งจะเรียกอย่างนั้นก็ไม่ถูกซะทีเดียว ว่าที่ผู้บริหารคนใหม่ ที่ถึงแม้จะถูกส่งไปเรียนในด้านนี้โดยตรง แต่ประสบการณ์จากผู้บริหารรุ่นพี่ต่างหากเล่าที่เขาจะต้องกลับมาเรียนรู้
ซี วอนยังคงเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงสแลคสีดำ หันหน้าออกไปมองวิวข้างนอกผนังที่มีเพียงกระจกกั้น ตอนนี้ทงเฮจะโตขึ้นแค่ไหนกันนะ ห้าปีก่อนที่สนามบินอินชอน ภาพเด็กหนุ่มตัวเล็กๆ ที่ยกมือขึ้นปาดน้ำตาป้อยๆก่อนจะเดินลับไป ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของพี่ชายใจดีคนนี้เสมอ
ด้วยงาน และความรับผิดชอบที่ถาโถมมาอย่างมากมายจนเขาเองไม่มีเวลาได้พัก ไม่บ่อยนักที่เขาจะได้ติดต่อพูดคุยกับน้องชาย การคุยโทรศัพท์แทบนับครั้งได้เป็นทางเดียวที่เขาได้รู้ความเป็นไปของทงเฮใน ต่างแดน
ซีวอนไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเขาดีใจและตื่นเต้นมาก แค่ไหน กับการกลับมาของทงเฮในอีกสองวันข้างหน้า ถึงแม้ตารางการบินที่ถูกแจ้งมาเมื่ออาทิตย์ก่อน ทำให้เขาต้องผิดหวังเล็กน้อย ที่ไม่สามารถไปรับน้องชายได้ด้วยตัวเอง ตารางงานกับตารางเที่ยวบินขากลับของทงเฮ ช่างไม่เปิดโอกาสให้เขาซะเลย แต่ถึงอย่างไร คุณพ่อและตัวเขาเองก็คงไม่ปล่อยให้การกลับมาบ้านเกิดของทงเฮในรอบห้าปี ต้องมีเพียงแค่คนขับรถของที่บ้านไปรับเท่านั้นหรอกนะ
คิมฮีชอล ญาติผู้พี่ที่คุณพ่อไว้ใจและเขาเองก็นับถือ อาสาไปรับด้วยตัวเอง แต่แล้วอาการปวดขาเพราะเผลอไปออกกำลังกายผิดท่าก็เล่นงานจนต้องเข้าโรง พยาบาล ผู้เป็นพ่อจนปัญญาแต่ก็ต้องฝืนใจเรียกใช้น้องชายคนเล็ก ที่ถึงตอนนี้ยังตามตัวไม่เจอ แต่ไม่น่าจะเกินความสามารถของ คิมฮีชอล ที่เป็นเพียงคนเดียวที่รู้ได้ว่า คยูฮยอน น้องชายตัวแสบของบ้านทำอะไร อยู่ที่ไหน
“จียอน เอานี่ไป แล้วออกไปจากห้องซะ คืนนี้ชั้นอยากนอนคนเดียว” เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวขาวจัด ที่ตอนนี้มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันกาย โยนเศษแบงค์ที่หาได้ในกระเป๋าตอนนี้ ลงบนเตียงขนาดควีนไซส์ก่อนจะแทรกตัวลงไปในผ้านวมผืนหนาอย่างไม่สนใจใยดีอีก คนซักนิด เด็กสาวรูปร่างอวบอัด ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์เสียจนไม่เห็นร่องรอยของใบหน้าที่แท้ จริง ฟึดฟัดลุกขึ้นควานหาเสื้อผ้าที่กองระเกะระกะอยู่ข้างเตียงมาสวมใส่ด้วยสี หน้าบูดบึ้ง แต่ไม่ลืมรวบเอาเศษแบงค์จำนวนน้อยนิด ที่ถูกหว่านทิ้งไว้ ไปจนเกลี้ยงก่อนจะพ่นคำด่าเจ็บแสบทิ้งท้ายแล้วผลุนผลันออกจากห้องไป
“ไอ้บ้าเอ๊ย ทุเรศที่สุด”
ปัง !!!!
เสียง ปิดประตูด้วยแรงที่ไม่ธรรมดาดังมาจากหน้าห้อง เฮ่อ ถึงเวลาพักเสียที ความอ่อนเพลียจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ตอนหัวค่ำ และแน่นอนกิจกรรมรักเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านไป ทำให้เขาพร้อมจะหลับได้อย่างง่ายดาย
Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!!!!
ไม่ถึงหนึ่งอึดใจที่คยูฮยอนเคลิ้มหลับ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นและชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ต้องทำให้เขากดรับอย่างเลี่ยงไม่ได้
“ครับพี่ฮีชอล”
“ชั้นคงไม่ได้มาขัดจังหวะนายใช่มะ”
“โห่ พี่ เห็นผมเป็นคนยังไง”
“ก็แบบที่นายเป็นอยู่ไงเล่า ตัวแสบเอ๊ย”
“พี่มีอะไรก็ว่ามา จะมาบังคับอะไรผมอีก”
“อื้อ รู้ก็ดีแล้ว”
“พ่อสั่ง….”
“ใครสั่งก็ช่าง ฟังดีๆ พรุ่งนี้ พี่จะให้คนรถไปรับที่คอนโดตอนสิบโมง”
“ไปไหน”
“สนามบิน”
“ไปเพื่อ…”
“ไปรับอีทงเฮ”
“ห๊า!!!!!”
...........................................................................
TBC.
อ้าวแล้ววอนกับคยูเป็นไรกันอ่ะ
เนื้อเรื่องน่าติดตามจังค่ะ แล้วจะติดตามต่อไปนะค่ะ
ขอบคุณค่ะ
#1 By Jeab (58.9.234.110) on 2010-12-02 00:06