[SF] -It's u - KyuRyeo EP.3 [ Part 1]
posted on 12 Aug 2010 07:14 by missmillet
เพื่อนชอยแม่งโคตรกวนตีนอะ!
“นี่มึงเป็นเมียกุตั้งแต่เมื่อไหร่ โทรหากุถี่มากอะ”
“เวนเอ๊ย มึงอย่าพูดงี้ กุหลอน”
“ตกลงมีไร กุบีซี่มากกกอะคับคุณโจว”
“มึงอะ กุจะเริ่มยังไงดี แค่กๆ”
“ไอ้นี่ ก็มึงโทรมาทำไมเล่า แล้วนี่เป็นไร เสียงแหบๆ ไอด้วยนะมึงอะ”
“คือกุแบบ.....ชอบคนนึงว่ะมึง”
“แม่งนึกว่าเรื่องอะไร จีบสาว -_-”
“กุจะไม่โทรมากวนเพื่อนชอยเลย ถ้าแม่งเป็นสาวๆ ”
“ห๊า.....นี่มึงอย่าบอก”
“เออ งั้นกุไม่บอก”
“อื้อ กุไม่อยากรู้และ สัด”
“มึงอะ ง้อกุหน่อย กุสับสนมาก กุชอบเค้าจริงๆว่ะ แม่งน่ารักอะมึง”
“กุว่าเราสองคนต้องคุยกันยาวว่ะ พรุ่งนี้ดีมั๊ยวะ คือกุมีอะไรจะบอกมึงเหมือนกัน คิคิ”
“กุเกลียดเสียง คิคิ ของมึงจริงๆ เออเอางั้นก็ได้ แค่กๆๆ”
“ไหวมั๊ยมึงอะ ไปนอนไป เจอกันพรุ่งนี้เว่ย”
“เออต้องเจอแล้วว่ะ ...ชอย น้องเค้าน่ารักจริงๆนะเว้ย”
“เอออออ...........ไป๊”
ผมเหมือนจะไม่สบาย เวนแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปเจอพ่อไอ้ชอยด้วย หรือผมจะรีบนอน แต่ถึงตอนนี้ ผมขอสารภาพกับทุกคนว่า ผมชอบน้องอุคกี้เข้าแล้ว ผมไม่ได้เป็นเกย์ ทุกคนเข้าใจใช่มั๊ยคับ แต่ผมชอบน้องอุคอะ อย่าทำหน้าไม่เชื่อกันอย่างนั้น ..... ผมไม่เคยเป็นเกย์ เกย์เค้าเป็นกันยังไง หรือนี่คือจุดเริ่มต้น เวนกำ ผมสับสนและปวดลำใส้เล็กมากกับความรู้สึกนี้ เล่มเกมส์ดีกว่า (อ้าว.......งงกะมันมาก)
ผมเล่นเกมส์ไปจามไปพักนึงเริ่มไม่ไหว สงสัยหวัดจะแดก เล่นโชว์พระเอกกลางสายฝน ยาเยออะไรก็ไม่มีอะ คือไม่ได้เป็นคนป่วยง่าย เลยไม่มียาติดไว้เลย แต่ต้องรักษาเนื้อรักษาตัวเพื่อเจอคุณพ่อของคุณชายชอย และเพื่ออนาคตทางการงานของตัวเอง นี่กุต้องลงไปซื้อยาอีกใช่มั๊ย แล้วคือร้านยามีมั๊ยแถวนี้ ลำบากจริง
ผมหยิบมือถือกับการ์ดกะลงไปซื้อยาข้างล่าง รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวอย่างจริงจัง ถ้าไม่ได้กินยานอนต้องกลายเป็นศพแน่พรุ่งนี้ ไม่น๊า....ยังไม่มีเมียเลย กุจะตายไม่ได้
ตึ๊ง !! (เสียงลิฟท์)
(แหม......คิดว่าจะเจอใครหน้าลิฟท์ละสิ ไม่มีอะ แปร่วววว 
)
ผมลงลิฟท์มายืนงงหน้าคอนโดเหมือนตอนลงมากินข้าวเด๊ะ ฝนหยุดตกแล้วคับ แล้วผมก็มองเห็นร้านขายยาซึ่งอยุ่ฝั่งตรงข้ามคอนโดนะเอง หาง่ายกว่าร้านซักรีด อิอิ หันซ้ายแลขวา วิ่งข้ามถนนไปที่ร้าน ได้ยาลดไข้ ยาแก้ไอ ยาแก้อักเสบ ยาลดน้ำมูก บลาๆๆๆ มาหลายขนาน -_-
ในขณะที่จะข้ามถนนกลับมา ผมมองเห็นรถบีเอ็มสีดำคันอย่างใหญ่จอดอยู่หน้าคอนโด แล้วทันใดนั้น (เล่าเหมือนนิทานก่อนนอน ) ร่างเล็กๆ กับเสื้อเชิ้ตลายสกอต ก็ก้าวลงมา น้องอุคกี้........แต่ ไม่ได้มาคนเดียวนะสิครับ มีไอ้หน้าเต่าเปิดประตูลงมาจากฝั่งคนขับ แล้วอ้อมไปเปิดท้ายรถ หยิบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมา ....ม่ายยยยยยย ผมใจคอไม่ดี แกล้งเดินไปใกล้ๆสองคนนั้น ไอ้เต่านั่นลากกระเป๋าเอง ส่วนน้องอุคกี้ (ของผม) ถือถุงอะไรยิบย่อยอีกสองสามถุง และแล้ว ผมก็แอบฟังเค้าคุยกันคับ (นิสัย !) .....อย่าด่าหรือคนอ่านไม่อยากรู้ คิคิ
“พี่ส่งแค่นี้นะคับ ลากเองไหวมั๊ยเรา”
“ไหวอยู่แล้วฮะ ขอบคุณพี่เยซองมากน๊า อุตส่าห์มาส่ง”
“ยินดีอยู่แล้วคับ ....แล้วเจอกันที่มหาลัยนะ พี่ไปล่ะ” ไอ้เต่าไม่พูดอย่างเดียว เอามือลูบหัวน้องอุคอีกอะ โหยไรวะ
“ขับรถดีๆ ฮะ บ๊ายบาย” ไอ้ตัวเล็กมึงจะยิ้มเก่งไปละ พอๆๆ บาดตามาก โจวคยูฮยอนเครียดดดดดไข้ขึ้น
น้องอุคทำท่าจะกดลิฟท์ แต่เหมือนจะไม่มีมือแล้วข้าวของพะรุงพะรังยังกะย้ายบ้าน (เออก็ย้ายจริงๆนะแหละ) ผมไม่รอช้า กดปุ่มลูกศรชี้ขึ้นให้ทันที อย่างแมน
“อ๊ะ พี่กี้เจอกันอีกแล้ว”
“ครับ น้องอุคกี้ขนอะไรมาเยอะแยะครับเนี่ย ”
“อ๋อ ไปขนเสื้อผ้าจากที่บ้านมานะฮะ พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้ว”
“มาคับ พี่ช่วยถือ ”
“ไม่เป็นไรฮะ ผมไหว” ไหวได้ไง ผมเห็นแขนเกร็งไปหมดแล้ว แขนเล็กยังกะผู้หญิง จะหักมั๊ยวะนั่น
“ไม่เอา พี่ช่วยดีกว่า ส่งกระเป๋ามาเถอะคับ”
ตึ๊ง!! ลิฟท์มาพอดี
ผมไม่รอคำตอบแย่งกระเป๋ามาถือเองซะเลย น้องอุคทำท่างงๆ ยิ้มๆ เขินๆ แต่ก็เดินเข้าไปในลิฟท์ แล้วกดปุ่ม open ค้างไว้รอผม ผมยกกระเป๋าตามเข้าไปยืนข้างๆ แหะๆ (จะให้ยืนไหนลิฟท์มีอยุ่แค่นี้ เว่อร์จริงโจว) ด้วยความเคยชินผมยื่นนิ้วชี้ไปกดชั้น 10 แต่นิ้วเล็กๆของคนที่ยืนข้างๆ ก็คงจะชินเหมือนกัน นิ้วเราสองคนเลย เบียดกันอยู่บนปุ่มเลข 10 ผมหันไปยิ้มแหะๆกับน้องเค้า คือต่างคนต่างเขินนะคราวนี้ อ๊ากกก ทำไมกุต้องเขินวะ
“พี่กี้ไปไหนมาฮะ หรือว่าหิวอีกเนี่ย” ถามแล้วก็มองหน้ากันบ้างสิคับ
“ฮ่าๆ ไม่ใช่หรอกคับ พี่ไปซื้อยา พอดีเหมือนจะเป็นหวัดน่ะ” ว่าแล้วก็ไอโชว์ แค่กๆๆๆ
“อ้าว แย่จังฮะ สงสัยเพราะโดนฝนแน่ๆเลย ”
“นิดหน่อยน่ะครับ เดี๋ยวกินยาไปคงจะดีขึ้น ” พูดไปแบบนั้นแต่ก็แอ๊บทำหน้าเศร้า
“งั้น .....กินยาแล้วรีบพักผ่อนนะฮะ” น้องอุคพูดกับผม แต่ตามองอยู่ที่ปุ่มเลข 10 ท่าเดียว น่ารักจัง (วันนี้ผมพูดคำนี้กี่รอบแล้วเนี่ย)
ลิฟท์เปิดออกเมื่อถึงชั้น 10 คนตัวเล็กรีบเดินนำออกมาก่อนเลย น้องเค้าเดินเร็วอีกแล้ว ผมขอสรุปเอาเองว่า น้องเค้าเขินแบบคอนตินิว คิคิ ห้องน้องอุคกี้ถึงก่อนผม พอถึงหน้าห้องเค้าก็รีบเสียบการ์ดเปิดประตูทันที
“ขอตัวไปจัดของก่อนนะฮะ” น้องอุคหันมาพูดกับผม แล้วรีบแทรกตัวเองเข้าไปในห้องปิดประตูดังปัง
อ๊าววว.......ผมงง แล้วไม่เอากระเป๋าหรอวะ ทำไงดี ๆ ผมตัดสินใจเคาะประตู
ก๊อก ก๊อก
หน้าเล็กๆ ยื่นออกมาจากประตูที่แง้มเพียงนิดเดียวเท่านั้น น้องจะกลัวอะไรพี่คับ หึหึ
“มีไรฮะ”
“กระเป๋าคับ”
“อุ๊ย..........ลืม”
ฮ่าๆๆ ผมแอบขำกับท่าทางเคอะเขินของน้องเค้า เหมือนคนทำอะไรไม่ถูก ถ้าไม่ได้ตาฝาด ดูเหมือนแก้มกับหูจะแดงไปหมด ...... คงไม่ต่างกัน ไม่รู้ว่าเพราะไข้ขึ้นหรืออะไร ผมถึงรู้สึก ร้อนๆหนาวๆแปลกๆ แต่รวมๆแล้วมันก็ดีอะนะ
“ขอบคุณมากนะฮะ............พี่กี้อย่าลืมทานข้าวทานยาแล้วพักเยอะๆนะฮะ” น้องเค้าพูดกับผมก่อนจะปิดประตูลงอีกครั้ง
“คับผม” คือผมยืนพูดกับบานประตู .....จะรีบปิดไปไหน
ถึงห้องผมพลิกซองยาไปมา มียาแก้อักเสบที่ต้องกินก่อนอาหาร โอเค กินเลย ทรมานมาก คือผมเป็นคนกินยายาก ยาเม็ดเดียวกินน้ำนำไปก่อน 1 แก้ว แล้วเหลืออีกสามเม็ดหลังอาหาร ต้องนอนรออีกครึ่งชั่วโมง นอนรอนี่สบายมาก แต่ยาหลังอาหาร เอิ่ม แอบเหลือบมองไปที่ครัว เอาวะ เหมือนจะมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่แม่ซื้อยัดใส่กระเป๋ามาให้อยู่ ผมเคลิ้มหลับไปพักใหญ่ เหมือนไข้จะขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ ความซวยมาเยือนแล้ว
ก๊อก ก๊อก
เหมือนผมฝันว่ามีคนมาเคาะประตูหน้าห้อง แล้วในฝันผมก็เดินไปเปิดแล้วก็มานอนต่อ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เปิดแล้วยังจะเคาะอีกทำไม คนจะนอน แต่เสียงเคาะประตูที่ดังอีกเรื่อยๆ ก็ทำให้สะดุ้งตื่นในที่สุด ผมเดินหลับตาไปเปิดประตูอย่างเพลียๆ
“พี่กี้.........โอเคอยู่รึเปล่าคับ” เสียงคุ้นๆ ผมยังครึ่งหลับครึ่งตื่น
“หือออ..............ไม่โอเค ใครอะ”
ผมขยี้ตาและพยายามเบิ่งดูคนหน้าห้องว่าเป็นใคร เฮ้ยย น้องอุคกี้ มาไงเนี่ย
“ผมเองฮะ .........พี่กินยาไปรึยัง ผมเอาซุปมาให้”
“กะ กินแล้วคับ......เอ่อ แต่ยังกินไม่หมด เลย” ผมเริ่มมีสติขึ้นมา..........บ้าง
“พี่กี้ไหวมั๊ย ดูเหมือนจะเพลียๆนะฮะ ขอโทษนะ” น้องอุคจะขอโทษผมทำไม อ่อ มือเล็กๆทาบลงบนหน้าผากผมแล้วรีบชักกลับทันที
“พี่ตัวร้อนมาก .....” ผมยังไม่รู้จะพูดอะไร มันเพลียๆมึนๆ รู้แต่ว่าน้องเค้าดันผมเข้ามาในห้องแล้วเดินตามเข้ามาด้วย ถ้วยซุปในมือถูกวางไว้ที่โต๊ะหัวเตียง ผมล้มตัวลงนอนอย่างเดิม แต่แล้วคนที่ยืนอยู่ก็เขย่าตัวผมเบาๆ เหมือนจะปลุกให้ตื่น
“พี่กี้ฮะ พี่กี้ พี่ต้องทานซุปแล้วทานยาก่อนนะฮะ”
“อื้อ.....ไม่กินได้มั๊ยคับ พี่จะนอนแล้ว”
“ไม่ได้ฮะ พี่ลุกมาเดี๋ยวนี้นะ”
TBC.
กี้ป่วยน่าสงสารจังอ่ะ
อุคมาดูแลแล้วหายเร็วแน่ๆ(หรือจะหนักกว่าเก่า)
#1 By เลิฟอุค (124.122.173.70) on 2010-09-03 14:54