~TrY To bE Me~

การขึ้นลิฟท์คนเดียวตอนใจเต้นแรงนี่มันเสียวพึลึก


พอเข้าห้องได้ผมก็เอาเสื้อกับกางเกงยัดใส่ตู้เสื้อผ้าตามเดิม กระโดดลงนอนบนเตียง ดังตุ๊บ! (เหมือนจะน่ารัก ) ยอมรับว่าแปลกใจนิดหน่อย จริงๆก็มากเหอะ น้องทอมนี่ตกลง ผู้ชายว่ะ ฮ่าๆๆๆ กุเครียดดดดด ผู้ชายไรหน้าหวานเว่อร์ เสียงก็ด้วย คงไม่ใช่ผมคนเดียว ที่คิดแบบนี้ เอาสิ กุมั่นใจ อ๊ากกกก.... แล้วนี่ผมไปยุ่งอะไรกับเค้า 


หลับดีกว่า ... วันนี้ก็นอนว่างอีกวัน 



หลับตา~


พลิกซ้าย~


พลิกขวา~


เฮ้ย......ไม่หลับอะแม่ง หน้าน้องทอมนี่กวนกุจริง พี่บอกว่าไม่ได้คิดอะไรคับน้องคับ พี่เป็นผู้ชาย น้องก็ผู้ชาย ถ้าคิดไรจริง พี่ก็เกย์ละค้าบ จุดนี้ o_O (คือเหมือนน้องทอมเค้าก็ไม่ได้ไรกับแกนะ ... วิตกเว่อร์ไปละ)



เกย์ !!! 




กุไม่ได้เป็นเกย์ อันนี้ชอยเพื่อนผมยืนยันได้ ผมกับมันจีบหญิงเก่งขนาดไหน ตอนอยู่มหาลัย เอาเป็นว่าไม่ต้องพูดถึง ว่าแล้วก็โทรหามันดีกว่า ... เอาเข้าจริงผู้ชายที่ผมคุยด้วยมากที่สุด คือมันนี่แหละ ถ้าผมจะเป็นเกย์จริง ผมว่าจะเลือกมันนะ หล่อ รวย สเป็กกุเลย ชอยเอ๋ย ก๊ากกก มึงว่าดีมั๊ยวะ

(กุว่าไม่ดี......ชอยตอบ)



ตุ๊ดดดดดด...............ตุ๊ดดดดดดด..........ตุ๊ดดดดดดด 



สามตุ๊ด ฟังแล้วก็สะเทือนใจ วาง ! ชอยแม่งยุ่งจริงอะไรจริง ถึงขั้นไม่รับโทรศัพท์ ผมดูงุ่นง่านเหมือนตัวอะไรจะคลอดลูกไปนะ หรือผมจะชอบน้องทอมนั่นเข้าให้แล้ว ไม่มั๊ง .... แต่แบบมัน.......ยิ้มน่ารักว่ะ ...เอาแล้วไง



สุดท้าย ผมก็ไม่ได้หลับหรอกนะ มัวแต่นั่งคิดถึงหน้าน้องทอมลอยไปลอยมา ตั้งแต่เลิกกับเด็กปี2 ตอนที่เรียนจบพอดี ก็ไม่ได้มีเวลาไปจีบใคร คือจริงๆเวลาอะมี เพราะว่าง แต่ไม่รู้จะจีบใครน่ะสิ พอย้ายมาอยู่คอนโด มันก็พลอยไม่ได้เจอใครไปด้วย ปกติผมไม่ว่างนานขนาดนี้นะ คิคิ ถ้าอยุ่หอที่มหาลัย อย่างน้อย ต้องมีเจ้าของร้านซีร๊อคใต้ตึกกรี๊ดละหนึ่ง เอิ๊กกก........ (กุยังไม่หยุดโม้......แต่มันเรื่องจริงแค่อยากเล่า )



ผมฆ่าเวลาด้วยการเก็บเลเวลในเกมส์ สตาร์คราฟไปเรื่อยๆ (ฟิคทุกเรื่อง หาว่ากุติดเกมส์ ตลอด -_-) ลืมไปเลยตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ออกไปหาอะไรกินข้างๆคอนโด คงดีกว่านอนหล่อไปมาอยู่บนเตียง 




ก่อนออกจากห้องผมไม่ลืมเปลี่ยนจากกางเกงเตะบอลย้วยๆมาใส่ขาสั้นตัวใหม่แทน คือให้ออกไปสภาพนั้นแลดูแย่เอาการ เหมือนพวกเด็กติดเกมส์ที่พ่อแม่ไม่ไหวจะเคลียร์แล้ว อะไรเทือกนั้น .......ซึ่งผมไม่ใช่อย่างนั้น ไม่ได้ติดไรมาก จริงๆ 



ตอนนี้ผมยืนหันซ้ายหันขวาอยู่หน้า ปลาชะโด คอนโคมิเนี่ยม ( บันชาโดมั๊ย......นั่นว่าแล้วต้องมีคนแก้ เคร้งงง !! ) จากการย้ายมาอยู่ที่นี่เกือบสองเดือน ผมได้พบว่าไม่เคยกินข้าวแถวนี้เลย( แล้วกุดำรงชีวิตด้วยอะไร!) ตอบ...ส่วนมากออกไปกินกะไอ้ชอยมัน ตอนนี้เลยงงแดกนิดหน่อย จะกินอะไรดีว๊า .......แต่





คิดถึงชอย ชอยก็มา นั่นไง เนื้อคู่กุหรือเปล่า .....




How to keep loving you? แนกา ชินจา เนเก จารัลเก อีแตโร นัล ซอกกยอ ทูจีมา!!!
หนนี้ไม่กล้าสไลด์ อายคน O_o



“ไงมึง ว่างแล้วหรอ”


“เออ เพิ่งว่างเนี่ย คิคิ มึงโทรมาไม” ตายห่า ตอนนั้นผมคิดไรไม่ออก เลยโทรไปหามัน คือ นึกขึ้นได้ ว่าจะโทรไปเรื่องน้องทอม คือกุไม่ได้อยากเล่าแล้วว่ะชอย


“ไม่มีไรแล้วว่ะ ฮา แล้วมึงเป็นไร หัวเราะคิกคักเหมือนคนบ้า ” น้ำเสียงมันด้วยครับ ดูลั๊ลลาเกินปกติ แดกไรผิดมารึเปล่า 

“อ้าวไอ้สัด กุนึกว่ามีไรนักหนา เสียเวลากุจริงๆ เอาวะวันนี้กุอารมณ์ดี ไม่ถือสา ”



“พนักงานห้างอย่างมึง มีสิทธิ์ถือสากุด้วยหรอวะ ”


“ไอ้เลว เออกุคงสู้วิศวกรแบบมึงไม่ได้ กุขอโทษนะครับ คุณโจวคยูฮยอน ”


“เออ รู้ตัวก็ดี ชเวซีวอน”


“ควายจริงมึง กุจะฟ้องพ่อไม่ให้รับมึงเข้าทำงาน คอยดู”


“อย่ามาเลว พรุ่งนี้เจอกัน แต่ตอนนี้ลัคกี้หิวมากคับ ลัคกี้ต้องไปหาไรแดกก่อน ”


“เออรีบไปให้ไกลๆตีนกุคับน้องลัคกี้ สันดาน”




เชี่ยชอยเอะอะจะใช้กำลังตลอด ถือว่ามีซิกแพคหรอวะ (เกี่ยวไรกับซิกแพค..) เดี๋ยวผมจะไปฟิตมามั่ง แต่ตอนนี้ก็หล่อเกินไปละ งั้นพักไว้ก่อนโปรเจคนี้ -_- คือสรุปผมจะกินอะไรดี ยังคิดไม่ออก 


อ้าว ห่าแล้ว ห่าจริงๆ มาเป็นห่าเลยครับ ฝนจะมาตกอะไรตอนนี้ ไม่มีส่งสัญญาณอะ กุไม่มีร่ม ขอร้องงงงงงง ผู้ชายหล่อๆที่ไหนจะเดินพกร่มไปไหนมาไหน 





แต่......ผู้ชายน่ารักๆ ก็ไม่แน่




ถูกครับทุกคน น้องทอมของผม เดินกางร่มตรงมาแล้ว ผมยืนเอามือบังฝนหันไปหันมา ทำตัวลุกลี้ลุกลนเข้าไว้ 

...ทำทำไมก็ไม่รู้ ก๊ากกก 



“อ้าว พี่นะเอง” ทำเพราะอย่างนี้ไง ...... เด่นเลย น้องทอมยังรีบทัก คิคิ


“อะ หวัดดีครับ ” น่ารักจังวะเด็กเวนนี่ ยิ้มตลอดเหอะ ยิ้มไรนักหนา 


“ฝนตกแล้วฮะ เข้ามาในร่มก่อนมั๊ย เดี๋ยวจะเปียกนะ” โว้ย พูดซะยาว เข้าครับเข้า คือเปียกจะหมดแล้วไม่ใช่ไร


“ขอบคุณครับ น้อง........” ที่จริงกุรู้จักชื่อมึงแล้วว่ะไอ้ตัวเล็ก กุฟอร์มบ้างไรบ้าง คล้ายๆว่าจะดูหล่อขึ้น.....


“เรียวอุคคับ .....คิมเรียวอุค” อ๊ายย ยิ้มอีกและ เครียดดดดดด


“……..” อ่าวเงียบ ไม่อยากรู้จักชื่อพี่บ้างหรือยังไง


“พี่ชื่อ คยูฮยอน ครับ โจวคยูฮยอน ” ไม่ถามแต่กุจะบอก มีไรมะ 


“ (^_____^ )” อ่าวยิ้มใส่อีก ..... ไม่ได้เป็นใบ้ไม่ใช่หรอ


“ มีไรติดหน้าพี่รึเปล่าคับ ” 


“เปล่าฮะ แต่เมื่อย แฮ่ ....พี่ตัวสูงอะ ” อ้าววว เวน ลืมไปครับตั้งแต่เข้ามาในร่มน้องเรียวอุคคนสวยก็ยืดแขนกางร่มจนสุดเลยว่ะ พี่ขอโทษษษ


“เอ๊ยย ขอโทษๆๆ มาพี่ถือเอง ”



ผมดึงร่มมาถือไว้เองคับ คือปล่อยให้น้องเค้าถืออยู่นานเลย กุนี่ก็ยืนสบายเชียว แมนเห้ๆ งานนี้ แต่ตอนนี้ไหนๆผมก็เปียกไปครึ่งตัวแล้วอะ ผมก็เลยเอียงร่มไปทางน้องเค้าเต็มที่เลย ถ้ามองจากด้านหลัง ท่านจะเห็นผู้ชายที่ข้างหลังยังหล่อ ใส่เสื้อยืดสีขาว ที่เปียกไปครึ่งตัว เอียงร่มไปทางผู้ชายตัวเล็กๆ ที่ใส่เสื้อเชิ๊ตลายสกอต จนสุดตัว ในขณะที่ฝนตกพรำๆ เท่ห์โคตรอะ .....




“อ๊ะ......แล้วพี่คยูฮยอนจะไปไหนละฮะ” 


“อ๋อ....จริงๆพี่จะมาหาอะไรกิน แต่ก็ไม่รู้จักร้านแถวนี้เลย”


“งั้นไปร้านโน้นด้วยกันมั๊ยละฮะ” น้องอุ๊คชี้มือไปสุดแขน ผมมองตามไป เหมือนคล้ายๆร้านเบเกอรี่ คือกุจะกินข้าววววว


“อ้อ นั่นอะหรอ โอเค ไปก็ไป”


“จริงๆ ผมจะไปซื้อเค้กนะฮะ .....แต่พี่คยูฮยอนไม่ต้องกลัวเค้าขายอย่างอื่นด้วย พวกสปาเก็ตตี้ อะไรแบบเนี้ยอะ” เวลาน้องเค้าพูดยาวๆ นี่น่ารักแฮะ ผมก็มองปากที่งับๆอยู่ซะเพลินเลย 


“จริงๆ เรียกพี่ว่ากี้ก็ได้นะ ” น้องเค้าดูลำบากในการออกเสียงชื่อเท่ห์ๆของผม ชื่อลูกผู้ดีอะนะ อ่านยากซักหน่อย


“กี้ ..... มาจากไหนฮะ ”


“ลัคกี้อะ ....ชื่อเล่น พ่อตั้งให้” ผมยิ้มคืนไปบ้าง หายกัน ยิ้มให้ผมตั้งแต่อยู่ในร่มคันเดียวกันและ


“อ่อ งั้น ต่อไปเรียก พี่กี้ นะฮะ”


“ครับ.........อุคกี้” เหอะๆ ตั้งชื่อให้เองเสร็จสรรพ


“อ๊ะ......” ไม่ต้องทำหน้าอย่างน้านนนน


“อุคกี้.....อุคกี้” ผมแกล้งพูดลอยๆ


“อ่า....เอางั้นหรอฮะ”


“อาฮะ เอางี้แหละ”



อ่าวอย่ารีบเดินสิคับน้อง เดี๋ยวจะเลยร่ม เปียกกันหมดพอดี ดูท่าทางน้องอุคจะเขินผม รีบเดินเลย ผมงี้สับขาตามแทบไม่ทัน แล้วก็มาถึงแล้วครับ ร้านขายเค้กที่ขายอาหารอย่างอื่นด้วย เช่น สปาเกตตี้อะไรแบบเนี้ย ตามที่น้องอุคบอกอะนะ ผมผลักประตูกระจกค้างไว้แล้วก็เอี้ยวตัวหลีกให้น้องเค้าเข้าไปก่อน น้องอุคโค้งให้ผมทีนึงก่อนจะดันตัวเองเข้าไป ส่วนผมหลังจากสะบัดน้ำจากร่มพอเป็นพิธี ก็เดินตามเข้าไปบ้าง




เดินเข้ามาในร้านปุ๊บผมถึงกับหน้าชา ทำไมนะเหรอ ก็ตัวผมเปียกเหมือนลูกหมา เจอแอร์ในร้านเข้าแบบนี้ก็เหวอล่ะครับ อย่างเย็น เสื้อก็เปียก ไม่น่าโชว์พระเอกเลยคิดไปคิดมา .... แต่ไอ้ตัวเล็กนั่นเข้าร้านปุ๊บก็พุ่งไปหาตู้กระจกที่มีเค้กตั้งสลอนอยู่เต็มไปหมดทันที ผมจะยืนอยู่ก็เขินๆ เดินตามไปบ้าง


“โอ๊ย น่ากินอะ” ไม่ใช่ผมนะ 


“อื้ม พี่กี้จะกินอะไรฮะ หาที่นั่งก่อนมั๊ย” เออ นึกว่าลืมกันแล้ว ขอบใจที่ยังมีใจหันมาถาม


ผมหันรีหันขวาง ก็เจอโต๊ะว่างอยู่มุมไกลๆ คนก็ติดฝนอยู่ในร้านเยอะซะด้วย กุจองแล้ววว โต๊ะนั้น อย่าเชียวนะ พวกมึง


“งั้นพี่ไปรอตรงโน้นนะ เห็นปะคับ”

“อ่อ โอเคฮะ เดี๋ยวตามไป” เหมือนน้องเค้าไม่เอาโลกแล้ว ตอนนี้จะเอาเค้กท่าเดียวอะ 



ผมมานั่งรอที่โต๊ะพยายามจะหาที่วางร่มเหมาะๆ ก็ไม่รู้จะวางตรงไหนดี แต่พนักงานเสิร์ฟของร้านก็เดินมาทันช่วยชีวิต พอดี 

“ ร่มมีที่แขวนข้างหน้า ..เดี๋ยวจะเอาไปแขวนให้นะคะ ” พนักงานร่างอวบพูดจ้อยๆ พร้อมยื่นเมนูให้ผม


ผมพลิกเมนูไปมาสองสามที สารภาพว่าไม่ได้ดู ตอนนี้หิวตาลาย เอาเป็นว่ากินสปาเกตตี้อะไรแบบเนี้ย ละกัน 


“ สปาเกตตี้คาโบนาร่า ที่นึงครับ อ่า แล้วก็น้ำเปล่า ไม่เย็น” 



พนักงานทำท่าจดยิกๆ แล้วริบเมนูและไม่ลืมที่จะหยิบร่มเดินจากไป ผมเริ่มเอามือกอดอก มันหนาวจริงๆนะนี่ ช่วยลดแอร์ลงหน่อยได้มั๊ย กุจะแข็งตายแล้ว


“ ชอคโกแลตร้อนฮะ ” ก่อนที่ผมจะแข็งตายจริงๆ ก็มีแก้วสีขาวใหญ่ๆ ควันฉุยมาจ่อตรงหน้าซะก่อน เออว่ะ หนาวแบบนี้กินอะไรอุ่นๆท่าจะดี ทำไมแค่นี้กุคิดไม่ออก 


“ขอบคุณคับ” ผมรับแก้วนั้นมา จากคนตรงหน้า มองเค้าวางกล่องเค้กแล้วค่อยๆนั่งลงฝั่งตรงข้าม จิบชอคโกแลต ควันฉุยไปหนึ่งอึก เชี่ยร้อนนนนนน โอ๊ยยยยย หมดกัน ผมซี๊ดปาก ไล่ความร้อน เครียดเหอะบิ๊วมาอย่างดี ทะลึ่งไม่เป่าก่อนซะนี่กุ เซงเลย ไอ้ตัวเล็กนั่งหัวเราะคิกคัก เออ เอาเข้าไป แต่มันยังน่ารัก นี่สิประเด็น ~



สรุป วันนี้ผมก็เลยได้กินสปาเกตตี้ (อะไรแบบเนี้ย คณะประสานเสียงพูดพร้อมกัน -_- ) แกล้มกับชอคโกแลต ร้อนควันฉุย แล้วยังได้คุยกับ คุณคิมเรียวอุค ที่เป็นลูกเจ้าของ ปลาชะโด เอ๊ย บันซาโด คอนโดที่ผมอยู่ น้องอุคกี้ เป็นนักศึกษาปี1 คณะบริหาร มหาลัยเดียวกับที่ผมจบมา แถมยังเป็นลูกศิษย์ของพ่อผมซึ่งสอนอยู่คณะนั้นพอดี หึหึ (ยิ้มแบบเจ้าเล่ห์)  

แล้วร้านซักรีดฟลอร่านั่น เมื่อก่อนมันเป็นร้านดอกไม้จริงๆ พอดีเจ๊ง คุณแม่เค้าเลยเปิดเป็นร้านซักรีด แต่ยังไม่ได้คิดชื่อร้านเลยใช้อันเดิมไปก่อน คนทั้งคอนโดรู้กันดี (ยกเว้นกุ-*-) วันนี้ว่างๆน้องเค้าเลยลงมาช่วยรับโทรศัพท์และรีดผ้าให้ผมเพราะ พนักงานลาไปโรงพยาบาลพอดี อ่อ ลืมไป ห้องที่คุณคิมเรียวอุคพักอยู่ชั้น10 ติดกับห้องของ คุณโจวคยูฮยอนพอดี๊ หึหึ (แสยะยิ้มมุมปาก)





‘ฮัดเช้ย!!!!’ ผมนอนจามอยู่บนเตียง และกำลังกดโทรศัพท์ไปหา



ไอ้ช้อยยยยยยยยยยยย 






TBC.