~TrY To bE Me~

 เม็ดฝน~ ที่ยังคงตกเปาะแปะตั้งแต่ย่ำรุ่ง จนเช้าตรู่ของวันใหม่ ทำให้สายลมเย็นๆมาปะทะผิวกาย 

เมื่อชายหนุ่ม ลองแง้มประตูร้านออกไปสำรวจบรรยากาศด้านนอก เขาสูดหายใจเอาไอฝนเข้าเต็มปอด 




สดชื่น~ ความรู้สึกแรกที่ได้สัมผัส 




ละอองน้ำเม็ดเล็กๆ ที่เกาะอยู่ตามผนังกระจกของร้าน กำลังไหลลงมาเป็นทางยาว ราวกับผ้าม่านสีใส 

ที่มาตกแต่งให้ร้านของเขา ดู สวยขึ้น ด้วยความ บังเอิญ 



บังเอิญ ~ 





อากาศไม่ถึงขั้นขมุกขมัวราวกับจะมีพายุใหญ่ เพราะนี่เป็นเพียงฝนหลงฤดู มาเท่านั้น 

เจ้าของร้านหนุ่มยืนมอง ป้ายหน้าร้านที่เขารังสรรค์ขึ้นมาเอง ตัวอักษร OPEN สีฟ้า บนพื้นไม้สี่เหลี่ยมสีขาว 

ถูกพลิกกลับมาอย่างไม่ลังเล สายฝนพรำๆ นั่นแหละ ที่ทำให้ร้านของเขา ควรจะเปิดให้บริการตามปกติ.. 


สถานที่อันเงียบสงบ รายล้อมด้วยธรรมชาติ วิถีชีวิตของผู้คนที่นี่ แสนจะเรียบง่าย เนินเขาเตี้ยๆ พอจะมีที่ว่าง 

ให้สิ่งก่อสร้าง คล้ายบ้านหลังเล็กๆปลูกขึ้น จากความตั้งใจ ที่จะให้เป็นที่ พักผ่อน อ่านหนังสือที่ชอบ จิบกาแฟอุ่นๆ 

สำหรับ คนที่นี่ และ.. 



คนที่บังเอิญผ่านมา~ 




โปสการ์ด หรือจะเรียกว่าภาพวาดใบเล็กๆ จากฝีมือเจ้าของร้าน ถูกจัดเรียงอย่างไม่เป็นระเบียบนักอย่างจงใจ

เพราะนี่แหละ ที่เขาเรียกมันว่า ศิลปะ.. ชั้นวางหนังสือขนาดไม่ใหญ่มากในมุมหนึ่งของร้านถูกไม้ขนไก่เนื้อนุ่มปัดไปมา

อย่างเบามือ หนังสือที่ยังคงเรียงกันอยู่อย่างเป็นระเบียบก็ได้รับการทักทายยามเช้า จากความอ่อนละมุนนั้นไม่ต่างกัน

จะมีก็เพียงแต่ หนังสือวรรณกรรมจากญี่ปุ่น ที่ลูกค้าอายุน้อยของเขา ขอวางไว้กับโต๊ะอ่านหนังสือก่อน เพียงเพราะ วันนี้

จะมาอ่านต่อและเธอก็ไม่อยากปีนไปหยิบอีกก็เท่านั้น 






"นึกว่าจะไม่เปิดซะแล้ว "เสียงใสแจ๋วจากผู้ช่วยหนึ่งเดียวของเจ้าของร้าน ยังความตระหนกเล็กๆ 
มาให้ 


"เปิดสิ อากาศแบบนี้ ใครๆก็อยากนั่งอ่านหนังสือ จิบกาแฟอุ่นๆ กันทั้งนั้นแหละ โอกาศทอง เข้าใจ๊?" 


"อื้ม จริงของพี่ เพราะคงสบายมาก ถ้าจิบกาแฟ แล้วก็อ่านหนังสือ...อยู่ที่บ้าน ฮ่าๆ"ผู้ช่วยสาวรุ่นหัวเราะร่วนในขณะพยายามสะบัดละอองฝนจากร่มออกอยู่ตรงประตูร้าน 


"ก็พี่อยากเปิด มีไรมะ โน่น หลังเคาท์เตอร์เลยไป "ชายหนุ่มเชิดหน้า อย่างอารมณ์ดี มือไม้ก็ชี้ไปทางเคาท์เตอร์ประจำร้าน 






~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 









ไม่ง่ายเลย ในการจะเดินทางมาเที่ยวคนเดียว ไกลๆ แบบนี้ แถม ฝนก็ยังมาตกปรอยๆแต่เช้าอีกต่างหาก 

ถึงแม้จะไม่ถึงขนาดเทลงมาก็ตามที แต่ถ้ายังคงเดินดุ่มๆไปเรื่อยๆ แบบไม่มีอะไรกำบังอยู่ละก็ มีหวังได้เปียกกว่านี้แน่ๆ 

หมวกแก๊ป ใบเล็กขนาดพอดีกับคนใส่ เป็นเพียงสิ่งเดียวที่พอจะกำบังเม็ดฝน ที่ตกเปาะแปะ ไม่แรง แต่ก็ไม่คิดจะ หยุด 

แต่ทว่า คนตัวเล็ก ควรจะมีซักที่ ที่จะให้เขา ได้ หยุด 

หยุด หลบฝน ~ 




สิ่งกำบังฝนเพียงสิ่งเดียว ถูกดันให้เชิดขึ้นเล็กน้อย เมื่อสายตาเรียวภายใต้แว่นตากรอบเหลี่ยมสีดำของคนตัวเล็ก

เหลือบไปมองป้ายหน้าร้าน 

ร้านกาแฟ ลักษณะ ที่เขาคิดว่า คงจะเป็นเช่นนั้น ใจชื้นขึ้นทันที แต่ยังเช้าแบบนี้ ทำให้หนุ่มน้อยหน้าหวาน 

ลังเลเล็กน้อย เขาถอดแว่น ออกมาเช็ด กับ ชายเสื้อยืด ก่อนจะสวมกลับและอ่านป้ายหน้าร้าน จนแน่ใจว่า 

เปิด บริการ~ 

หนุ่มน้อย เร่งฝีเท้าให้เร็วกว่าปกติ จนพาตัวเองไปยืนอยู่หน้าร้าน และตัดสินใจผลักประตูกระจก ก้าวเข้าไปในตัวร้าน 

ในร้านไม่มีลุกค้าแม้แต่คนเดียว ทำให้เขาเคอะเขิน และเกิดความไม่มั่นใจเสียแล้วว่า เปิดบริการ แน่หรือเปล่า 

แต่ก่อนที่เขาจะตัดสินใจหันหลังออกไปจากจากร้าน 


"รับอะไรดีครับ ?" ชายหนุ่มตัวสูงที่อยู่ดีๆ ก็โผล่ขึ้นมาจากเคาท์เตอร์ ทักทายลูกค้าคนแรกของร้านอย่างอัตโนมัติ 


"เอ่อ..." ลูกค้าที่ตกใจอยู่ไม่น้อยกับเหตุการณ์ตรงหน้า ยังคงละล่ำละลัก 



" เอ่อ ผมทำให้ตกใจหรือเปล่าครับ " เจ้าของร้านยิ้มกริ่ม รอคำตอบจากลุกค้าหน้าหวาน 

หวานจัง~ 

"เชิญนั่งดีกว่าครับ ขอโทษที่ทำให้ตกใจ " ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้ตอบ เจ้าของร้านก็ออกมาจากหลังเคาท์เตอร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ 

จัดแจง ผายมือไปทางมุมเดียวกับชั้นวางหนังสือของร้าน 


ลูกค้าหน้าหวาน ได้แต่เอามือลูบท้ายทอยป้อยๆ เดินตามไป ตามคำเชิญ 


"แล้วคิดออกหรือยังครับว่า จะรับอะไรดี" ยังคงทำหน้าที่เจ้าของของร้านที่ดีต่อไป 


"เอ่อ งั้น ผมขอ คาปูชิโน่ร้อน แก้วนึง" ลูกค้าเงยหน้าพูดพลางก็ถอดหมวกแก็ปออกไปด้วย 


"....." เจ้าของร้านเหมือนไม่รับรู้ในคำนั้นของลูกค้า 


"พอจะมีแซนวิส หรือขนมปังด้วยมั๊ยครับ " เกิดหิวขึ้นมาหวังจะรองท้องด้วยอะไรเล็กน้อยๆ 


"อะ ..อ้อ มีครับ ๆ รอซักครู่นะครับ ...ลาเต้ร้อน กับ แซนวิสจะมาเสิร์ฟภายใน 5 นาที" 


"ผมสั่งคาปูชิโน่นะ" ลูกค้าแน่ใจว่าไม่ใช่เขาที่พูดผิด 


"ห๊ะ ! อ้อ คาปุชิโน่ กับแซนวิสนะครับ" เจ้าของร้าน เกิดอาการแปลกๆ แค่เห็นลูกหน้าหวาน ถอดหมวก 



บ้าจัง เป็นแบบนี้ได้ยังไง~ 




บาริสต้า ร่างสูง บรรจง ตักฟองฟูนุ่มใส่ลงในถ้วยกาแฟ สีขาวขุ่น ไม่ลืมที่จะโรยผงโก้โก้สีน้ำตาลในขั้นตอนสุดท้าย 

ที่แค่โรยลงไปแล้ว มองคล้ายๆ รูปหัวใจ ด้วยความบังเอิญ 



แค่บังเอิญเท่านั้น~ 




ร่างสูง เช็ดมือ กับผ้ากันเปื้อนที่น้ำตาลอ่อน ที่สวมทับเสื้อผ้าฝ้ายแขนยาวสีขาวเอาไว้ก่อนแล้ว 

ก่อนที่จะ หยิบแซนวิสที่ตัดแบ่งเป็นชิ้นเล็กๆ สามชิ้น วางเรียง บนจานเซรามิคสีเดียวกับแก้วกาแฟ 

ใส่ถาดไม้ รวมกับ กาแฟคาปูชิโน่หอมกรุ่น ยกออกไปเสิร์ฟ อย่างตั้งใจ 


ผู้ช่วยสาว โดนแย่งหน้าที่ ~ 







ฝนข้างนอกยังไม่คิดจะ หยุด แต่โชคดี ที่เขาได้หยุด หลบฝนแล้วล่ะ.... 


มองออกไปนอกร้าน ชื่นชมธรรมชาติผ่านฝ้ากระจก จิบกาแฟอุ่นๆ หอมฉุย ยังความผ่อนคลายจากการเดินทางมาให้ 

ไม่น้อย ....เหลือบไปเห็นหนังสือเล่มไม่หนามากวางอยู่ หวังจะหยิบมาอ่านเล่นฆ่าเวลาในระหว่าง ดื่มกาแฟ 



แต่ทว่า....เขาดันหยิบพร้อมกับมือเล็กนั่นเสียนี่ 



"อ๊ะ ขอโทษจ้ะหนู" 

"พี่ชาย อยากอ่านหรอคะ " 

"อ้อ แค่อยากจะหยิบมาดูเท่านั้นล่ะ " 

"น้องนิ้ง อ่านค้างไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ขอน้องนิ้งอ่านต่อนะคะ " 

"ได้เลยสาวน้อย " ไม่พูดเปล่า เขาเอามือไปลูบผม เด็กสาวอย่างเบามือด้วยความเอ็นดู พร้อมส่งยิ้มหวานให้อย่างอ่อนโยน 



ยิ้ม นั้น สร้างความประทับใจให้เจ้าของร้าน ที่ยังยืนมองไม่วางตา ~ 




กาแฟ พร่องลงไปแล้ว ฝนก็เริ่มซาลงมาก แดดอ่อนๆ สะท้อนเข้ามาในร้านพอทำให้อุ่นขึ้น 

ยังไม่อยากลุกออกไปแม้แต่น้อย 

มาที่นี่ ยังไม่รู้เหมือนกันว่า เขา จะพักที่ไหน แววกังวลเล็กน้อยผุดพรายขึ้นบนใบหน้า 

หนังสือคู่มือการเดินทางเล่มเล็ก ที่แสดงชื่อด้านหน้าปก ว่า ปาย ถูกพลิกไปมา หน้าแล้วหน้าเล่า 

แต่ดูเหมือน เขายัง หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ....ริมฝีปากบาง จรดเข้ากับแก้วกาแฟ เพื่อจะดื่ม 

ให้หมด ก่อนที่จะตัดสินใจ วางเงิน เอาไว้บนโต๊ะโดยไม่หวังจะเอาเงินทอน หยิบกระเป๋าเป้ ขึ้นสะพาย 

หมวกแก็ปที่ถอดวางไว้ ถูกสวมเอาไว้อีกครั้ง .. 




เสียงหัวใจของเจ้าของร้าน เต้น ตึกตักๆ เห็นทุกการกระทำ ของคนตัวเล็ก ความอ่อนโยนที่มีให้เด็กผู้หญิงตัวเล็กนั่น 

สีหน้ากังวล แต่ยังคงอ่อนหวาน ชวนมอง 


ภาพตรงหน้ากำลังจะผ่านไป 


ลูกค้าหน้าหวานกำลัง จะออกไปจากร้าน 


กำลังจะผ่านเขาไปแล้ว 


ใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมือเรียวนั้น กำลังผลักประตู และ.... 




"ถ้ายังไม่มีที่พัก ที่นี่ มีห้องแบ่งให้เช่า นะครับ!!" 





Fin.